Αναγκαία βήματα για την αντιμετώπιση της ανόδου του φασισμού στα σχολεία

Του Στάθη Κατσούλα (αναδημοσίευση από mail του καλού φίλου Γιώργη Φραγκάκη)

Λίγους μήνες μετά τις εκλογές αποδεικνύεται αυτό που στην αρχή κανένας δεν είχε φανταστεί: Η Χρυσή Αυγή ήρθε για να μείνει. Δεν ξεφούσκωσε στις εκλογές του Ιουνίου, ούτε θα ξεφουσκώσει στο μέλλον, ιδιαίτερα όταν μπροστά μας βρίσκεται ένας θερμός χειμώνας. Η Χρυσή Αυγή, περισσότερο από ποτέ, είναι χρήσιμη στην αστική τάξη. Είτε για να σπρώχνει προς τον εκφασισμό την Ελληνική κοινωνία, είτε για να είναι το μακρύ χέρι του συστήματος, το παρακράτος δηλαδή, στην περίπτωση κοινωνικών εκρήξεων.

Ήταν λάθος η εκτίμηση πως η Χρυσή Αυγή θα ενσωματωθεί, ήταν λάθος η εκτίμηση πως η Χρυσή Αυγή θα αποκαλυφθεί, πως δεν θα αντέξει.

Πως με το που μπει στην Βουλή θα γίνει ορατή η πολιτική της φτώχεια και άρα δεν έχει και πολλά ψωμιά μπροστά της. Ήταν λάθος και η εκτίμηση πως η ψήφος στην Χρυσή Αυγή είναι σκέτα αντι-μεταναστευτική ψήφος. Η Χρυσή Αυγή, όπως και κάθε ναζιστικό κόμμα, ξέρει καλά από λαϊκισμό: Θα βρει εκείνα τα ζητήματα - ευαίσθητες χορδές του λαού (έκανε πολλούς μήνες να ανακαλύψει πως "το μνημόνιο είναι εθνοκτόνο") ώστε να προσπαθήσει να δείξει πως διαφέρει από άλλα κόμματα, αλλά και να αποκτήσει ρίζες στον κόσμο.

Το αυγό του φιδιού στα Ελληνικά σχολεία

Η μαζική ψήφος προς την Χρυσή Αυγή και στις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις δεν εκφράστηκε τόσο σε περιοχές όπου παραδοσιακά η ακροδεξιά είχε δύναμη. Ούτε σε περιοχές όπου το μεταναστευτικό είναι φλέγον ζήτημα. (Υπήρξαν βέβαια και σε αυτές περιπτώσεις υψηλά ποσοστά. Δεν δικαιολογείται όμως κυρίως για τους δύο παραπάνω λόγους). Η μαζική ψήφος στην Χρυσή Αυγή υπήρξε κυρίως σε περιοχές με έντονο την παρουσία της νεολαίας. Χιλιάδες νέοι που ψήφισαν για πρώτη φορά κυρίως σε εργατικές συνοικίες της Αθήνας αλλά και άλλων μεγάλων πόλεων επέλεξαν την Χρυσή Αυγή. Παρέες ολόκληρες δήλωναν πως θα την ψηφίσουν επειδή είναι εναντίον όλων, επειδή είναι κατά του συστήματος, κλπ. Φίλοι που μέχρι πέρυσι ήταν συμμαθητές. Δεν είναι μυστικό, το ότι σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, κυρίως σε ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ καθώς και σε ΙΕΚ, αλλά και στα υπόλοιπα Λύκεια ακόμα και σε Γυμνάσια, η Χρυσή Αυγή σε σχέση με τους υπόλοιπους πολιτικούς χώρους (ακόμα και σε σχέση με την ΚΝΕ) διαθέτει το πιο οργανωμένο και πολυπληθές δίκτυο νεολαίας. Σε πάρα πολλά σχολεία λειτουργούν πυρήνες της Χρυσής Αυγής. Μέχρι πέρυσι λίγοι και με κρυφή λειτουργία, τώρα, ειδικά την περσινή σχολική χρονιά περισσότεροι και με φανερή πολιτική λειτουργία και δράση. Η παρουσία της Χρυσής Αυγής στα ΜΜΕ, στην Βουλή καθώς και το ότι η ατζέντα της ήταν καθημερινά στα (τηλε)παράθυρα της Ελληνικής οικογένειας είχε ως αποτέλεσμα με φανερό τρόπο χιλιάδες μαθητές να υπερασπίζονται την Χρυσή Αυγή δημόσια. Είναι πλέον ολοφάνερο πως τα σχολεία αποτελούν φυτώρια της Χρυσής Αυγής.

Λίγες μέρες πριν στο Ρέθυμνο, συνελήφθησαν 5 άτομα (ένας 15χρονος, ένας 17χρονος, δύο 18χρονοι και ένας 19χρονος) για απόπειρα ανθρωποκτονίας εις βάρος μεταναστών ^[1]. Κρίνοντας από τις ηλικίες πρόκειται για μαθητές, αν όχι όλοι οι περισσότεροι. Δεν είναι λίγα τα περιστατικά εντός και εκτός σχολείων, όπου ακόμα και μαθητές δημοτικού χαιρετούν ναζιστικά (για «πλάκα» όπως ίσως λένε) και χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως «θα σου φέρω την Χρυσή Αυγή».

Το πρόβλημα διογκώνεται ολοένα και περισσότερο καθημερινά και είναι προφανές ότι ο εφησυχασμός δεν είναι σωστός. Όποιος περιμένει από την κυβέρνηση ή από το Υπουργείο Παιδείας να δώσει λύση στο θέμα κάνει λάθος. Το σύστημα δεν θα σκότωνε το παιδί του, ειδικά ενόψει των δύσκολων ημερών που έρχονται.

1. Άμεση συγκρότηση αντιφασιστικού μετώπου στα σχολεία

Οι εκπαιδευτικοί και κυρίως τα συνδικαλιστικά όργανα (βασικά η ΟΛΜΕ) έχασαν μια μάχη που δεν έδωσαν καν. Ήταν πολύ λίγοι αυτοί που πήραν σοβαρά το ότι κάποιοι μαθητές τους θεωρούν τον Παπαδόπουλο και τον Χίτλερ γενναίους πολιτικούς άνδρες. Ήταν ακόμα λιγότεροι αυτοί που ασχολήθηκαν αυτοί που θεώρησαν πως πρέπει να δώσουν μάχη απέναντι στο αυγό του φιδιού. Πίστεψαν πως πρόκειται για μια ακόμα παιδική αποκοτιά. Και πως «έλα μωρέ παιδιά είναι, και τι έγινε;» και «στην τελική, σιγά, τι έχει κάνει κανά έγκλημα αυτή η Χρυσή Αυγή;»

Με πρωταγωνιστές τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς ας κάνουμε τουλάχιστον το ελάχιστο: Να δημιουργηθεί άμεσα ένα ενιαίο αντιφασιστικό μέτωπο στα σχολεία. Ανοιχτό και όχι κλειστό. Πλατύ και όχι στενό. Όχι μόνο της αριστεράς, αλλά όλων των προοδευτικών, δημοκρατικών εκπαιδευτικών που ανατριχιάζουν αντικρίζοντας 12χρονους μαθητές να αναφωνούν «αίμα – τιμή – Χρυσή Αυγή». Αντιφασιστικό μέτωπο όχι για παραγωγή χαρτούρας και ανακοινώσεων αλλά για δράση και για συμβολή σε μια άλλη κουλτούρα. Δεν χρειαζόμαστε μία ακόμα αντιφασιστική κίνηση. Ούτε χρειαζόμαστε ένα ακόμα συνδικαλιστικό – πολιτικό σχήμα στους χώρους της εκπαίδευσης με αντιφασιστικό στίγμα και χροιά. Χρειαζόμαστε τοπικές και κεντρικές κινήσεις, χρειάζεται να ορίσουμε διαδικασίες μετώπου με στόχο το πέταγμα της Χρυσής Αυγής και των νεοναζιστικών ιδεών έξω από τα σχολεία. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει ούτε λαμβάνοντας απλά και μόνο «διοικητικά» μέτρα, ούτε μπορεί να λυθεί το ζήτημα με μια απλή απόφαση ΕΛΜΕ ή ομοσπονδίας. Χρειάζεται πολύπλευρη μορφωτική και ιδεολογική δουλειά σε κάθε σχολείο, ειδικά σε αυτά που υπάρχουν συγκροτημένοι πυρήνες της Χρυσής Αυγής.

2. Να μιλήσουμε ξανά για την Ελληνική και παγκόσμια ιστορία

Να «παρεκκλίνουμε» από την ύλη, από τα αναλυτικά προγράμματα σπουδών και από τα σχολικά εγχειρίδια. Να διδάξουμε «απαγορευμένες» ενότητες από την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας και του κόσμου. Να μιλήσουμε για τον ρόλο των ναζί (Ελλήνων και ξένων). Να σπάσουμε ταμπού του στυλ «όλοι οι Έλληνες αντιστάθηκαν στους Γερμανούς», «όλοι οι Έλληνες ήταν κατά της Χούντας». Να μιλήσουμε για τους Γερμανοτσολιάδες συνεργάτες των Γερμανών, για τον ρόλο του Μεταξά, αλλά και για το ακροδεξιό παρακράτος της μετεμφυλιακής περιόδου. Να μιλήσουμε για την κρίση και για τα αίτια που τη δημιουργούν και να ξαναβάλουμε την πολιτική και την ιστορία στα σχολεία και στους μαθητικούς χώρους. Η περίοδος της ναζιστικής κατοχής αλλά και της Χούντας των Συνταγματαρχών προσφέρουν πλούσια εμπειρία για τον ρόλο του ντόπιου και ξένου φασισμού. Να μην επιτρέψουμε την παραχάραξη της ιστορίας.

Να διδάξουμε πτυχές της Ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας άγνωστες πιθανά στο πλατύ κοινό, άγνωστες σίγουρα στο σημερινό μαθητικό δυναμικό. Για παράδειγμα το πογκρόμ κατά των Ελλήνων στον Καναδά, την μετανάστευση εκατομμυρίων Ελλήνων στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αυστραλία και στην Γερμανία. Να μιλήσουμε για την δημοκρατία της Βαϊμάρης και τον τρόπο ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία. Να βρούμε τις ομοιότητες και τις επαναλήψεις της ιστορίας. Να μιλήσουμε για τα Καλάβρυτα, για το Δίστομο, για το Κομμένο, για τη Βιάννο, για τον Χορτιάτη.

Δεν χρειάζεται να είμαστε οι καθηγητές της ιστορίας για να το κάνουμε αυτό (δεν κάνουν τα ράσα τον παππά). Το μόνο που απαιτείται είναι παιδεία και ευαισθησία για το συγκεκριμένο θέμα. Να καλύψουν οι σύλλογοι εκπαιδευτικών, οι ΕΛΜΕ και οι σύλλογοι διδασκόντων προσπάθειες συναδέλφων εντός και εκτός τάξης που θα θέτουν το θέμα του νεοναζιστικού φαινομένου.

Να προβάλουμε πολυμεσικό υλικό και βίντεο, να οργανώσουμε μαθητικές παρεμβάσεις και να διαμορφώσουμε διδακτικές προτάσεις όπου να χρησιμοποιηθούν συνολικότερα στις τάξεις από τους εκπαιδευτικούς. Να συζητήσουμε με τους μαθητές μας είτε στην τάξη, είτε στα διαλλείματα και να οργανώσουμε ποικιλία δραστηριοτήτων (εκδρομές, εκπαιδευτικές επισκέψεις σε τόπους θυσίας του Ελληνικού λαού, βιντεοπροβολές, συζητήσεις, κλπ).

3. Να μιλήσουμε ξανά για ιδεολογία και για πολιτισμό. Το σχολείο της αμορφωσιάς και η υποκουλτούρα στρώνουν το έδαφος στην Χρυσή Αυγή.

Να μιλήσουμε ξανά για την ιδεολογία. Για την παραγωγή ενός άλλου πολιτισμού, μιας άλλης κουλτούρας.

Να αποδομήσουμε τις έννοιες της πειθαρχίας και της στρατιωτικής δομής. Λαοί που πειθάρχησαν έμειναν στην αφάνεια και στην σκλαβιά. Λαοί που ήταν απείθαρχοι μπόρεσαν και αντιμετώπισαν τον ναζισμό στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Να προκαλεί ανησυχία ειδικά σε εμάς τους εκπαιδευτικούς αλλά και στους γονείς η τάση των μαθητών προς την πειθάρχηση και την τήρηση της ιεραρχίας. Να μας ανησυχεί η αγάπη κάποιων μαθητών προς τα όπλα. Να λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας τα φιλοπόλεμα αισθήματα και την πολεμοκαπηλεία. Να δώσουμε σημασία σε μικρά – μικρά πραγματάκια τα οποία διαμορφώνουν συνειδήσεις και αντιλήψεις (πχ η μόδα του μιλιτέρ στις μαθήτριες ή οι αποκριάτικες ενδυμασίες σε στυλ στρατιωτικής παραλλαγής).

Να ασχοληθούμε επιτέλους σοβαρά σαν εκπαιδευτικό κίνημα με την παιδική παραβατικότητα και με τη δημιουργία παιδικών και μαθητικών συμμοριών σε σχολεία και σε γειτονιές της Αθήνας και άλλων πόλεων. Πάνε χέρι – χέρι με την ενδυνάμωση της χρυσαυγίτικης αντίληψης και ιδεολογίας.

Να απονομιμοποιήσουμε τις φασιστικές συμμορίες όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά. Να μιλήσουμε στους μαθητές μας για έναν άλλον πολιτισμό και για μια άλλη διασκέδαση.

Να δουλέψουμε κόντρα στον ατομισμό, ενάντια στην αντίληψη «ο θάνατός σου η ζωή μου», «ο σώζων εαυτώ σωθήτω». Να προκρίνουμε τις ομαδοσυνεργατικές μεθόδους διδασκαλίας. Να μην επιτρέπουμε τον διαχωρισμό των μαθητών ανάλογα με την θρησκεία ή την καταγωγή τους.

Να διευκολύνουμε την συνεργασία μεταξύ μαθητών Ελλήνων και μεταναστών. Ειδικά σε περιοχές με μαθητές μετανάστες μέσα από διάφορες δράσεις θα πρέπει να ζητάμε την φιλία και την συνεργασία μεταξύ όλων των μαθητών. Μαθήματα όπως εκείνα στην ευέλικτη ζώνη να έχουν σαν βασικό περιεχόμενο το τι προκαλούν οι φυλετικές διακρίσεις. Να σχετίζονται με την ισότητα ανεξαρτήτως χρώματος και θρησκείας, καθώς και με την ισότητα των δύο φύλων κόντρα στην ακροδεξιά αντίληψη πως ο προορισμός της γυναίκας είναι η μητρότητα και η οικογένεια.

Να ζητήσουμε ψυχολογική υποστήριξη για παιδιά που το έχουν ανάγκη και βοήθεια από συλλόγους διδασκόντων και από τα σωματεία. Να μην αφεθεί ούτε ένας μαθητής στα δίχτυα των μαθητικών συμμοριών. Να μην πούμε «δεν μας νοιάζει», «δεν μας αφορά», «είναι εκτός ωραρίου», «ας ασχοληθεί άλλος», «που να μπλέκω τώρα», κλπ. Να παραδεχτούμε πως η απομόνωση ορισμένων μαθητών δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να βρουν κάποτε μια «στοργική αγκαλιά» στις νεοναζιστικές συμμορίες. Δεν είναι τυχαίο ότι όντως πολλά στελέχη της Χρυσής Αυγής στην εφηβική τους ηλικία υπήρξαν θύματα κακοποίησης.

Πρόσφατα, με αφορμή την διοργάνωση καλοκαιρινών κατασκηνώσεων για τα παιδιά των νεοναζί ^[2], ο ειδικός στην παιδική πρόνοια Γκίντερ Χόφμαν, δήλωνε πως «όταν η άσκηση ιδεολογικής επιρροής προσλαμβάνει τέτοιες διαστάσεις που μπορεί να απειλήσει την ανάπτυξη και την ψυχολογία των παιδιών, η πολιτεία οφείλει να παρέμβει. Ειδάλλως, θα αντιμετωπίσουμε μαζικό πρόβλημα στο μέλλον». Βέβαια, ο Γκίντερ Χόφμαν αναφερόταν σε ένα κράτος που ίσως θέλει να αντιμετωπίσει το νεοναζιστικό φαινόμενο, σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου η Χρυσή Αυγή φαντάζει σαν η χρυσή εφεδρεία της κυβέρνησης στις δύσκολες μέρες που έρχονται.

Να συμβάλλουμε σε έναν άλλο πολιτισμό, σε μια άλλη κουλτούρα. Για παράδειγμα, είναι θετικό γεγονός ότι σε πολλά σχολεία πια, σε σχολικές γιορτές η παράσταση «το μεγάλο μας τσίρκο» είναι πολύ δημοφιλής. Ας σκεφτούμε μόνο το πόσες δυνατότητες υπάρχουν αν το εκπαιδευτικό κίνημα «εκμεταλλευόταν» την παρουσία στα σχολεία ειδικοτήτων σχετικές με τις τέχνες (εικαστικά, θεατρική αγωγή, μουσική). Ας σκεφτούμε το τι κέρδος θα είχαμε αν οι σχολικές εκδρομές ήταν λίγο πιο ουσιαστικές και χρήσιμες, ώστε να προβάλλουν τον πολιτισμό και να μην αποτελούν απλά ένα διάλειμμα από την καθημερινότητα του σχολείου. Lifestyle πολιτισμός και νεοναζισμός ενώνονται με συγκολλητικές ουσίες τη δημοσιογραφία τύπου Θέμου Αναστασιάδη και Καθημερινής. Λίγες μέρες πριν η Καθημερινή σε κεντρικό της άρθρο^[3], εξίσωνε τα πογκρόμ της Χρυσής Αυγής με τους αγώνες των κατοίκων της Κερατέας και της Χαλκιδικής. Μια προσπάθεια που ξεκινάει από παλιά με την εξίσωση των “δύο άκρων”, της Χιτλερικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης.

Η διαμόρφωση μιας μαζικής υποκουλτούρας σε σχέση με τον πρωταθλητισμό και οι πρόσφατες επιτυχίες στο ποδόσφαιρο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004 συνέβαλαν ώστε η νεολαία και οι μαθητές να δηλητηριάζονται με ιδέες του στυλ «το ανώτερο ελληνικό DNA»^[4] (βέβαια στην συγκεκριμένη και περίπτωση, αλλά και σε άλλες αυτό που αποδείχτηκε πως ήταν ανώτερο ήταν τα ελληνικά χάπια που καταβρόχθιζαν οι ολυμπιονίκες).

Να μην αφήσουμε την Χρυσή Αυγή να δηλητηριάσει την Ελληνική νεολαία. Να μην υπάρξει καμιά πρόσβαση της Χρυσής Αυγής σε ΑΕΙ – ΤΕΙ. Να μην χαρίσουμε την νεολαία στην Χρυσή Αυγή ιδιαίτερα ενόψει των κρίσιμων κοινωνικών εκρήξεων και εντάσεων.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαίο ένα μορφωτικό κίνημα παιδείας, ώστε να τεθούν μεταξύ άλλων και τα παραπάνω ζητήματα. Το συνδικαλιστικό κίνημα στους χώρους της εκπαίδευσης δεν πρέπει να αναλώνεται απλά και μόνο σε συντεχνιακές διεκδικήσεις, αλλά είναι καιρός να μιλήσει για ένα άλλο σχολείο που θα απαντάει στα ζητήματα των καιρών.

4. Να αναλάβουν τις ευθύνες τους οι σύλλογοι εκπαιδευτικών και οι ΕΛΜΕ και κυρίως οι ομοσπονδίες (ΔΟΕ – ΟΛΜΕ)

Να καλύψουν συνδικαλιστικά (και πιθανά και νομικά σε ενδεχόμενες διώξεις) συναδέλφους οι οποίοι θα θέτουν το θέμα του νεοναζισμού. Να μην ανεχτούν και να καταγγείλουν φαινόμενα όπως οι πρόσφατες δημόσιες ευχαριστίες από διευθυντή σχολείου στην Πάτρα προς την Χρυσή Αυγή^[5]. Να μην δοθεί καμιά εξουσιοδότηση στη Χρυσή Αυγή ποτέ και πουθενά, να λύσει προβλήματα τα οποία θα προκύπτουν από την απουσία του κράτους (πχ υποχρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών).

Να ζητήσουν την διαγραφή από τους συλλόγους και από τις ΕΛΜΕ, των εκπαιδευτικών οι οποίοι αποδεδειγμένα φλερτάρουν με την Χρυσή Αυγή και δηλητηριάζουν τους μαθητές τους με τις νεοναζιστικές ιδέες. Οι ίδιοι οι συνάδελφοι να ζητάνε την απομόνωση εκπαιδευτικών που εμφορούνται από νεοναζιστικές ιδέες και να καταγγέλλουν στους συλλόγους τέτοιες συμπεριφορές. Δεν είναι δυνατόν ένας τέτοιος εκπαιδευτικός να αναλαμβάνει να διδάξει μαθήματα όπως η ιστορία. Οι σύλλογοι εκπαιδευτικών και οι ΕΛΜΕ, κυρίως όμως οι ομοσπονδίες πρέπει να πρωτοστατήσουν στη δημιουργία γεγονότων (καλλιτεχνικών, κοινωνικών, πολιτιστικών) με στόχο την μη εμπλοκή της μαθητικής νεολαίας με τις νεοναζιστικές ιδέες. Τι περιμένει άραγε η ΟΛΜΕ από το να κηρύξει και να διοργανώσει πανελλαδική καμπάνια ενημέρωσης και δράσης των μαθητών στις 9 Μαϊου (ημέρα αντιφασιστικής νίκης των λαών) ενάντια στις ναζιστικές ιδέες; Μήπως περιμένει το κράτος να αναλάβει έναν τέτοιο ρόλο; Που ήταν το συνδικαλιστικό κίνημα όταν βουλευτής της Χρυσής Αυγής δήλωνε^[6] πως θα πετάνε έξω από βρεφονηπιακούς σταθμούς τα παιδιά των μεταναστών;

Πηγές:

[1]: http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231211256

[2]: http://www.tanea.gr/kosmos/article/?aid=4645354

[3]: http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_11/09/2012_460644

[4]: http://www.koutipandoras.gr/?p=23509

[5]: http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/146844

[6]: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26510&subid=2&pubid=112879597

 

Παρακάτω ακολουθεί ενδεικτικά μια παρουσίαση διδακτικού / εκπαιδευτικού υλικού για χρησιμοποίηση του στην τάξη.

1. Schwarzfahrer (λαθρεπιβάτης). Γερμανική ταινία μικρού μήκους με θέμα τον ρατσισμό.

http://goo.gl/uda2p

2. Η ελληνική νύχτα των κρυστάλλων. Ντοκιμαντέρ με θέμα το πογκρόμ κατά των Ελλήνων μεταναστών στο Τορόντο του Καναδά το 1918. Χαρακτηριστικά, στο 44.46: «Σε περιόδους κρίσης είναι εύκολο για μια κοινωνία να ψάχνει για αποδιοπομπαίους τράγους, συνήθως μέσα σε μειονοτικές ομάδες ώστε να τους φορτώσει τα προβλήματά της. Στα 1918 οι Έλληνες ήταν το δαδί που έγινε προσάναμμα για να εκτονωθούν τέτοιου είδους συσσωρευμένα συναισθήματα»

http://goo.gl/ZS2fd

3. Ο αληθινός φασισμός. Το ντοκιμαντέρ του Μιχαήλ Ρομ (1965) αποτελεί μία προσέγγιση του ναζιστικού καθεστώτος ως κοινωνικού φαινομένου και μία αυστηρή καταδίκη της αποδοχής της φασιστικής νοοτροπίας από τις μάζες. Η ματιά του σοβιετικού σκηνοθέτη χρησιμοποιεί το υλικό από τα πολεμικά αρχεία της ΕΣΣΔ, της Γερμανίας και της Πολωνίας, αλλά και από τα απόρρητα αρχεία του χιτλερικού υπουργείου προπαγάνδας για να προσεγγίσει και να ερμηνεύσει το ζήτημα του εκφασισμού των μικροαστών και της παρείσφρησης της φασιστικής νοοτροπίας στην καθημερινότητα τους, όχι με κριτήρια απαραιτήτως κοινωνιολογικά αλλά με την επικουρική βοήθεια της ψυχολογίας. Ο Ρομ φωτίζει την ψυχολογία των μαζών η οποία ανακλά τις σκηνοθετημένες στρατιωτικές παρελάσεις, τις προβαρισμένες δημόσιες ομιλίες του Φύρερ, την βαγκνερική ατμόσφαιρα μεγαλείου και δύναμης, τη μεγαλοπρέπεια του να είσαι Κυρίαρχος.

http://goo.gl/EzvzX

4. Η αγέλη των λευκών λύκων. Για μαθητές της μετα-δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η άνοδος των Νεοναζί στην Ρωσία είναι κάτι παραπάνω από γεγονός! Στην Ρωσία υπάρχουν σήμερα οι περισσότεροι νεοναζί του κόσμου. Εξτρεμιστικές ιδέες περί φυλετικής καθαρότητας και εξολόθρευσης των μεταναστών, των ομοφυλοφίλων, των τοξικομανών και όλων «των άχρηστων ζιζανίων που μολύνουν τη Ρωσική Λευκή Φυλή», βρίσκουν εύφορο έδαφος σε ένα πληθυσμό του οποίου η εθνική περηφάνια πληγώθηκε στα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. «Η Αγέλη των Λευκών Λύκων» είναι ένα ανατριχιαστικό ντοκιμαντέρ που καταγράφει την θανάσιμη δράση Ρώσων Σκίνχεντ, τις ιστορίες των αθώων θυμάτων τους και την τρομακτική απειλή που ξεπροβάλλει στο Βορρά της Ευρώπης.

http://goo.gl/h5Cf8

Διαθέσιμο σε επτά συνέχεις στο youtube (http://goo.gl/Hxu1C)

5. Βρωμοέλληνες. Με αφορμή την απαγόρευση της κυκλοφορίας των Αλβανών μετά την δύση του ηλίου απ'τον κοινοτάρχη του χωριού Παλαιό Κεραμμύδι, τον Μάρτιο του 1998, ο Σ.Κούλογλου επισκέπτεται τους κατοίκους του χωριού και συμφωνούν σε μια συζήτηση πάνω στο θέμα της μετανάστευσης και του ρατσισμού, μετά την προβολή ενός ντοκυμαντέρ για τους Έλληνες μετανάστες στην Αμερική και την αντιμετώπισή τους. "Βρωμοέλληνες" ήταν το παρατσούκλι που είχαν δώσει οι Αμερικανοί που τους υποδέχθηκαν, μέσα απ'το οποίο επιχειρείται μια σύγκριση των Ελλήνων της Αμερικής, με τους Αλβανούς της Ελλάδας, οι οποίοι με την σειρά τους έχουν επιφορτιστεί με παρόμοιους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς από τον ντόπιο πληθυσμό.

http://goo.gl/Hqr63

6. Μια τάξη φυλετικά διαχωρισμένη. Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων. Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά και τη δύναμή του που κράτησε τριάντα ολόκληρα χρόνια.

http://goo.gl/rnpeK

7. Το αυγό του φιδιού. Ντοκιμαντέρ της εκπαιδευτικού Νίνας Γεωργιάδου για την άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα

http://goo.gl/QV7qU

8. Η απειλή των νεοναζί. Στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας η Μαρίν Λε Πεν του Εθνικού Μετώπου εξασφαλίζει την τρίτη θέση στον πρώτο γύρο με 18,01%, το υψηλότερο ποσοστό που έχει καταγράψει στην ιστορία της η ακροδεξιά παράταξη. Στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές της Ελλάδας οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τη Χρυσή Αυγή να περνάει για πρώτη φορά την πόρτα της Βουλής. Η λαϊκή δυσαρέσκεια που γεννά η οικονομική κρίση, μέσα σε ένα σκηνικό ευρύτερης κοινωνικής αναταραχής και ανασφάλειας οδηγεί στην σταθερή άνοδο της ακροδεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα ταξιδεύει στη Γερμανία, τη χώρα που έχει στιγματιστεί από τον εθνικοσοσιαλισμό αλλά και από φαινόμενα ακροδεξιάς βίας επί δεκαετίες και αποκαλύπτει την «απειλή των νεοναζί».

http://goo.gl/6K1g4

9. «Ειρήνη» – Η ιστορία ενός παιδιού πρόσφυγα (για παιδιά 5-8 ετών). Η Ειρήνη είναι ένα μικρό κορίτσι που αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της. Στην αρχή βιώνει την ανασφάλεια και την απόρριψη μέχρι να βρει προστασία, αγάπη και ζεστασιά στο πιο απίθανο μέρος. Η «Ειρήνη» είναι ένα εκπαιδευτικό εργαλείο για παιδιά 5-8 ετών και έχει σχεδιαστεί για να βοηθήσει τους εκπαιδευτικούς να αναπτύξουν μέσα στην τάξη θέματα όπως η διαφορετικότητα, η ανεκτικότητα και οι πολιτισμικές διαφορές. Η ταινία κινουμένων σχεδίων «Ειρήνη» διαρκεί 7 λεπτά και συνοδεύεται από εγχειρίδιο με σημειώσεις για τους εκπαιδευτικούς.

http://goo.gl/iNsxC

10. «Δεν είναι μόνο αριθμοί» - Εκπαιδευτικό υλικό του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης και της Ύπατης Αρμοστείας (12 -18 ετών). Το εκπαιδευτικό υλικό «Δεν είναι μόνο αριθμοί» δημιουργήθηκε από την Υ.Α. και τον Δ.Ο.Μ. με στόχο να ενημερώσει εκπαιδευτικούς και μαθητές γύρω από βασικά ζητήματα που αφορούν τη μετανάστευση και το άσυλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Καθώς οι ευρωπαϊκές κοινωνίες γίνονται περισσότερο πολυπολιτισμικές, πρέπει να επισημάνουμε τις πολλές αιτίες για τις οποίες οι άνθρωποι επιλέγουν ή αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Το υλικό αυτό μέσα από προσωπικές μαρτυρίες μεταναστών και προσφύγων και ένα εύχρηστο εγχειρίδιο δασκάλου προτείνει δημιουργικές δραστηριότητες, καλώντας τους νέους να κατανοήσουν ότι πίσω από κάθε ανώνυμη στατιστική υπάρχει ένας άνθρωπος και μια προσωπική ιστορία.

http://goo.gl/KhgSW

11. Ρατσισμός, ξενοφοβία - Στη ζυμαροχώρα. Με ευχάριστο και συμβολικό τρόπο τα παιδιά ευαισθητοποιούνται στις έννοιες του ρατσισμού και της ξενοφοβίας και μαθαίνουν ότι το διαφορετικό δεν απειλεί, αλλά εμπλουτίζει τη ζωή μας .

http://goo.gl/4296Z

12.Εκπαιδευτικό υλικό για τον ρατσισμό και την διαφορετικότητα. Υλικό από τον Α’ Σύλλογο Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε. για αντιρατσιστικά μαθήματα.

http://goo.gl/CVFlH

http://antapocrisis.gr/index.php/2012-04-24-19-38-44/item/396-sxoleia

ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Με αφορμή τους ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου αναδημοσιεύουμε μία έρευνα του δημοσιογράφου Βασίλη Γαλούπη για το Gazzetta.gr.
 
Ποια τελετή έναρξης στο Λονδίνο; Απίστευτα στοιχεία – σοκ ξυπνάνε τις πιο άσχημες μνήμες για το μεγάλο φαγοπότι στους Oλυμπιακούς Aγώνες της ντροπής το 2004.

Βλέποντας την τελετή έναρξης στο Λονδίνο, θα ήταν αδύνατο να μην γυρίσει η μνήμη οκτώ χρόνια πίσω. Στο ΟΑΚΑ τον Αύγουστο 2004, όταν ξεκινούσαν οι ολυμπιακοί αγώνες. Με μια, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετική – κι ανθρωποκεντρική – τελετή έναρξης. Ίσως την καλύτερη εικόνα που έχω να θυμάμαι από εκείνες τις δυο εβδομάδες.

Έχουν περάσει οκτώ χρόνια. Κι όσο καλοδιάθετος κι αν είναι κάποιος απέναντι σε εκείνο το πάρτι μεγαλομανίας του 2004, δύσκολα κρατάει την οργή του.

Ποιος άκουγε…

Οι λίγες φωνές που προειδοποιούσαν εγκαίρως ότι κάτι δεν πάει καλά, έμεναν ως είθισται στο περιθώριο. Και τα λεφτά έρρεαν. Θα ήταν μάλλον υπερβολή αν λέγαμε ότι μια βασική αιτία της σημερινής χρεοκοπίας της Ελλάδας ήταν οι ολυμπιακοί αγώνες. Σίγουρα, όμως, παίξανε σημαντικό ρόλο! Στην Ελλάδα, πάντως, εδώ και πολλές δεκαετίες η γενικευμένη κρίση διαρκείας δεν είχε να κάνει μόνο με λεφτά, αλλά κυρίως με λερωμένες συνειδήσεις.

Τις τελευταίες μέρες άρχισα να γυρνάω προς τα πίσω. Να ψάχνω, να βρίσκω και να συγκρίνω. Τι έγινε πριν τους ολυμπιακούς, τι μετά, τι συμβαίνει σήμερα.

Παντού βλέπει κανείς πεταμένα λεφτά, με τα ολυμπιακά έργα να σαπίζουν. Το κόστος της διοργάνωσης πήγε ο κούκος αηδόνι. Και σα να μην έφτανε αυτό, τα έργα έχουν εγκαταλειφθεί στις αράχνες τους ή είναι έτοιμα να δοθούν πια κοψοχρονιά! Με λίγα λόγια, το πάρτι έγινε θρίλερ! Και μέσα σ' αυτό το χάος, ποιός θα μας πει ποιός φταίει; Μην ξεχνάμε ότι είμαστε στην χώρα του κουκουλώματος! Ξεκινάμε, λοιπόν…



Πανηγύρια και προσδοκίες…

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1997 ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ έδινε τους αγώνες στην Ελλάδα. Σχεδόν όλοι πανηγύριζαν στην χώρα μας…

Την επόμενη μέρα (6/9/1997) διαβάζουμε στον ελληνικό Τύπο ότι η Ελλάδα γυρίζει σελίδα. Οι αριθμοί και οι προβλέψεις ζαλίζουν. Ακόμα και σε δραχμές…

• 1 τρις δραχμές θα είναι ο τζίρος της ολυμπιάδας 2004.
• 130.000 νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν.
• 2.000.000 διανυκτερεύσεις ξένων τουριστών στους ολυμπιακούς θα αποφέρουν έσοδα 42 δις δρχ.
• Στο εμπόριο και την βιομηχανία ο τζίρος θα είναι 165 δις δρχ. και στις κατασκευές 110 δις.
• Τέλος, ο κρατικός προϋπολογισμός θα έχει έσοδα 300 δις δρχ. μόνο από φόρους!


Τι πιο φυσιολογικό να πει «σωθήκαμε» ο κάθε άνθρωπος. Αμ δε!

Για παράδειγμα, οι προσδοκίες για περισσότερους τουρίστες διαψεύστηκαν παταγωδώς. Ούτε τόσοι τουρίστες ήρθαν τον μήνα των ολυμπιακών αγώνων, ούτε αρκετοί όλη την ολυμπιακή χρονιά: «Το 2004, χρονιά των Αγώνων, ήρθαν 11,7 εκατ. ξένοι τουρίστες, δηλ. 1 εκατ. ξένοι λιγότεροι σε σύγκριση με το 2003» (Ελευθεροτυπία, 13/3/2010).

Όσο για τον ελληνικό αθλητισμό, εκεί κι αν έπεσε ξεπάστρεμα. Ρόλο, φυσικά, έπαιξαν και τα σκάνδαλα ντόπινγκ που προέκυψαν από το 2004 και ύστερα, αποδεικνύοντας ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και πρωτύτερα.


Η εκτίναξη και η κοροϊδία

Το παιχνίδι συμφερόντων άρχισε να αγριεύει. Το κόστος των ολυμπιακών αγώνων έφτασε σιγά – σιγά, κι ενώ ξεκίνησε από πολύ χαμηλότερα το 1997, να είναι κάποια στιγμή τον Δεκέμβριο του 2003 (σχετική δήλωση Βενιζέλου στην βουλή) στα 4,5 δις ευρώ, κι όχι δραχμές πια.

Σιγά – σιγά, όμως, αυτό το κόστος άρχισε να ανεβαίνει κι άλλο. Και να γίνεται πια δυσθεώρητο. Συν τοις άλλοις, τα κόμματα ξεκίνησαν να παίζουν με τη νοημοσύνη του κόσμου. Την κολοκυθιά, δηλαδή!

Στις 11 Αυγούστου 2005 τα δις έχουν γίνει σαν πετσετάκια και πετάνε προς τα πάνω, λες και μιλάμε για σεντς.

Παίζανε την κολοκυθιά!

Το γράφημα που βρήκαμε και σας παρουσιάζουμε από πάνω (εφημερίδα Νέα, 11/8/2005) δείχνει τι… υπευθυνότητα έχουν τα ελληνικά κόμματα και πώς αντιμετώπισαν το θέμα των ολυμπιακών αγώνων.

Στις 19 Αυγούστου 2004 ο Πέτρος Δούκας κάνει λόγο για 7 δις ευρώ, στις 12 Νοεμβρίου 2004 οι Αλογοσκούφης – Πετραλιά μιλάνε για 8,9 δις ευρώ και στις 8 Αυγούστου 2005 πάλι η Πετραλιά κάνει λίγο για 13 δις! Απλά να υπενθυμίσω ότι σήμερα κόβονται συντάξεις για μόνο 150-200 εκ. ευρώ!

Κι όλα αυτά ενώ μέχρι το 2003 όλοι μίλαγαν για μόλις 4,5 δις! Και φυσικά οι πολιτικοί υπόσχονταν έναν φοβερό αθλητισμό, ότι τα παιδιά θα έχουν στάδια για να αθλούνται, ότι ο τουρισμός μας θα εκτοξευτεί όσο ποτέ, ότι η Αθήνα θα γίνει πόλη υπόδειγμα. Αλίμονο σε όσους τα έχαψαν τα παραμύθια ειδικά των δυο μεγαλοπιασμένων κομμάτων…

Από 3 εκ. στα 399 εκ. το ΟΑΚΑ!

Σε έκθεση του υπουργείου οικονομικών το 2005 (που αποκαλύφθηκε από την Real News στις 30/4/2011) διαβάζουμε τα εξής φρικαλέα κι ενδεικτικά:

• Ενώ τα έργα στο ΟΑΚΑ ήταν να γίνουν με 3,1 εκ. ευρώ, τελικά το κόστος τους έφτασε στα 399 εκ. ευρώ.
• Το Παναθηναϊκό Στάδιο είχε προβλεφθεί να κοστίσει 300.000 ευρώ για έργα βελτιωτικά. Η υπέρβαση δαπανών στο κόστος έφτασε στα 11,5 εκ. ευρώ! Τα ίδια γίνανε και μ’ άλλα στάδια.
• Η Real News σε εκείνο το δημοσίευμα έκανε λόγο για κόστος ολυμπιακών αγώνων στα 13,5 δις ευρώ συνολικά!

Δεκαπλάσια από τους Αυστραλούς!

Σύμφωνα με στοιχεία που κατατέθηκαν στην βουλή τον Ιούνιο του 2011 υπάρχει κι ακόμα ένα εξοργιστικό στοιχείο:

• Ο κάθε Αυστραλός έδωσε για τους αγώνες του Σίδνει το 2000 το ποσό των 75 ευρώ.
• Ο κάθε Έλληνας έδωσε τουλάχιστον 844 (!!!) ευρώ, λόγω «εξωπραγματικών υπερκοστολογήσεων έργων το 2004».

Και λέμε τουλάχιστον επειδή κανένας δεν ξέρει ακόμα και σήμερα όχι πόσο έφτασε, αλλά ούτε καν αν έκλεισε ο λογαριασμός των ολυμπιακών αγώνων 2004.


Μας τσάκισε η ασφάλεια!

Από άλλα στοιχεία που βρήκαμε προκύπτουν ακόμα πιο σοκαριστικά νούμερα για το πόσο πληρώσαμε το καθετί:

• Στην Ατλάντα το 1996, που έγινε και βομβιστικό κτύπημα κατά τη διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων, η ασφάλεια για κάθε αθλητή κόστισε 9,7 ευρώ και για κάθε θεατή 7,8 ευρώ.
• Το κόστος αυτό εκτινάχθηκε στην Αθήνα, εν μέρει λόγω των Δίδυμων Πύργων και της Μαδρίτης, σε 107,5 ευρώ για την ασφάλεια κάθε θεατή και 213 ευρώ για κάθε αθλητή! Έλεος…


Στα 30 δις ευρώ η σούμα;

Πόσο πήγε τελικά το μαλλί; Μόνο ο θεός γνωρίζει μέχρι και σήμερα.

Η Ελευθεροτυπία έγραφε στις 13/3/2010: «Εκτιμήσεις ανεβάζουν το τελικό κόστος (των ολυμπιακών αγώνων) μεταξύ των 20-30 δις ευρώ αν συμπεριληφθούν δαπάνες που δεν θα γίνονταν ποτέ ή θα περνούσαν από λιγότερο ταχύρρυθμες διαδικασίες αν δεν υπήρχε η χρονική πίεση και ο μεγαλοϊδεατισμός της Ολυμπιάδας».

Φυσικά, η αξιοποίηση των έργων ήταν της πλάκας. Όχι μόνο τα χρυσοπληρώσαμε, αλλά και τα περισσότερα πάνε στράφι, όπως φαίνεται. Ερείπια γίνονται.


Οι χλιδές στην πλάτη των κορόιδων

Η μεγαλομανία της Ψωροκώσταινας ελληνικής πλευράς, αλλά και η στοά αθανάτων της ΔΟΕ που, όπως μπορείτε να δείτε από το σχετικό απόκομμα πιο κάτω, πίεζε συνέχεια για περισσότερες χλιδές (αφού βρήκε κορόιδα να πληρώνουν), έκανε το φορτίο αβάσταχτο. Τα έργα μαραζώνουν. Κοστίζουν για συντήρηση, δίχως να αποδίδουν, ενώ κανείς δεν ξέρει τι θα απογίνουν.

Η κωμωδία αλά μίστερ Μπιν είναι ότι από το 2009 κιόλας είχε ξεκινήσει φαγωμάρα Παπανδρέου – Καραμανλή για το πόσο στράφι πάνε τα ολυμπιακά έργα! Οι πρώτες δηλώσεις Παπανδρέου όταν έγινε πρωθυπουργός ήταν: «Οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις θα δοθούν στους πολίτες». Λες κι έχει όρεξη κανένας πολίτης να παλεύει με κατσαρίδες, ποντίκια κι αράχνες μέσα στις εγκαταστάσεις.


Η πυρόσβεση σε αποθήκες, πυρκαγιές παντού!

Διαβάζουμε από την Ελευθεροτυπία στις 8/5/2009, με τίτλο «2004: Φιάσκο διαρκείας μετά τους Ολυμπιακούς».

«Αναξιοποίητα παραμένουν στην ουσία και τα ολυμπιακά ακίνητα, με πιο χαρακτηριστικό τον περιβάλλοντα χώρο στο Ολυμπιακό Στάδιο με τις παρεμβάσεις του Σ. Καλατράβα, που παραμένει κλειστό και για τις επισκέψεις τουριστών απαιτείται ειδική άδεια! Υπερσύγχρονα συστήματα ελέγχου και πυρόσβεσης, που είχαν αγοραστεί το 2004, παραμένουν σε αποθήκες και δεν αξιοποιήθηκαν για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών στην Πάρνηθα και την Πελοπόννησο!!!».


Έρημα στάδια…

Για το κλου της ιστορίας, δείτε παρακάτω φωτογραφίες τωρινές ή λίγο παλιότερες από εγκαταστάσεις που έχουν να κάνουν με τους ολυμπιακούς αγώνες. Για παράδειγμα, θα δείτε εξαιρετικές φωτογραφίες που δημοσίευσαν χθες Τα Νέα με τίτλο «Έρημα στάδια ζητούν ξεκλείδωμα». Και θα καταλάβετε πολλά…

Βλέποντας την τελετή έναρξης και στους φετινούς ολυμπιακούς αγώνες, θα μπορούσαμε – μου φαίνεται – να κλάψουμε με την ησυχία μας για όλα τα προ οκταετίας όργια που φορτώθηκαν στις πλάτες μας… Ντόπες, μπετόν, δις ευρώ να πετάνε στον αέρα!

Η Αθήνα το 2004 είναι ο χαμένος ολυμπιακός κρίκος! Μιλάμε για την απόλυτη καταστροφή!

Νέες περικοπές στα εφάπαξ του Δημοσίου

Νέες περικοπές στα εφάπαξ του Δημοσίου -αλλά και άλλων Ταμείων- εξήγγειλε ουσιαστικά ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γ. Βρούτσης, κάνοντας αναφορά σε σχετικές αναλογιστικές μελέτες που δείχνουν ελλείμματα και πρόβλημα βιωσιμότητας.
«Οι προσαρμογές των εφάπαξ αποζημιώσεων, θα γίνουν με αναλογιστικές μελέτες και δικαιοσύνη» είπε ο υπουργός. Βέβαια, αυτές οι αναλογιστικές μελέτες ουδέποτε παρουσιάστηκαν. Αποτελούν μια ακόμα πρόφαση που μεταχειρίζεται η κυβέρνηση προκειμένου να εφαρμόσει τις προειλημμένες αποφάσεις της.
Αναφέροντας το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων είπε ότι οι μελέτες δείχνουν αποκλίσεις που δεν το καθιστούν βιώσιμο, ξεκαθαρίζοντας παράλληλα ότι δεν δέχεται για τη χρηματοδότηση του Ταμείου να επιβαρυνθεί ο προϋπολογισμός ή να επιβληθούν νέοι φόροι ή επιπλέον εισφορές σε νέους εργαζομένους.
Μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες η μείωση στα εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων θα αφορά και τις αιτήσεις που εκκρεμούν, που ανέρχονται σε περίπου 55.000 και για τις οποίες δεν έχει εκδοθεί το εφάπαξ.
Για αιτία πολέμου μιλά η ΑΔΕΔΥ που τονίζει ότι στη συνάντηση ο υπουργός δήλωσε ευθέως την κυβερνητική απόφαση για νέα μείωση 23% στο ήδη ψαλιδισμένο κατά 20% εφάπαξ τους, και τον κατηγορεί ότι απέρριψε όλες τις προτάσεις της για να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα των Ταμείων των Δημοσίων Υπαλλήλων.

Η ΓΛΩΣΣΑ ΚΟΚΑΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ (ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΚΟΚΑΛΑ ΒΓΑΙΝΕΙ)...

Του ΣΤΑΘΗ*

Νέος σάλος διαπερνά κυρίως το διαδίκτυο, αλλά αποτυπώνεται και σε δημοσιεύματα των εφημερίδων περί τη γλώσσα, διότι σε βιβλίο της πεμπτοέκτης δημοτικού (εξόχως κακόγουστο από πλευράς στησίματος και εικονογράφησης, απ' όσον είδα)

τα φωνήεντα της ελληνικής περιορίζονται στα α, ε, ο, ι με την προσθήκη του ου, τα σύμφωνα δεν περιέχουν πλέον το ξ και το ψ, ενώ προστίθεται το γκ, το ντ και κάτι άλλο που αυτήν τη στιγμή μου διαφεύγει.

Ο αντίλογος στον σάλο που πάει να δημιουργηθεί εστιάζει στο ότι πρόκειται για φθόγγους, για τη φωνητική δηλαδή των ελληνικών, τον ήχο στον οποίον παραπέμπουν τα γράμματα, Αλλωστε, στο τέλος του βιβλίου οι συγγραφείς παραθέτουν τα επτά φωνήεντα και τα δεκαεπτά σύμφωνα, το σύνολο δηλαδή των 24 γραμμάτων της ελληνικής.
Είναι μια εξήγηση καλών προθέσεων, αλλά μόνον το μέλλον θα δείξει αν είναι όντως έτσι ή η αρχή νέων άγονων δεινών.
Διότι η ιστορία αυτή έχει προϊστορία -στην οποίαν θα αναφερθώ παρακάτω- και διότι -προσωπικώς, επιτρέψτε μου- δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Ούτε για τον τρόπο που αναθέτει τα βιβλία, ούτε για τη συχνότητα με την οποίαν τα... ξαναναθέτει (τζίρος να γίνεται) ούτε για τις ποιοτικές προδιαγραφές που θέτει.

Απόδειξη το περιβόητο βιβλίο Ρεπούση, το οποίον το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ενέκρινε, ποιώντας ύστερα την πάπια κατά τον υπερδιετή έντονο διάλογο που ακολούθησε, και παίρνοντας περίτρομο θέση εναντίον του, εν τέλει, μόνον όταν η Ακαδημία Αθηνών αποκαθήλωσε το εν λόγω πόνημα διακριβώνοντας 78 πραγματολογικά λάθη, πλήθος εννοιολογικών, ξηρότητα στην αφήγηση και -κυρίως- μεθοδολογική μπουρδούκλωση ανάλογη της αποδομητικής και μεταμοντερνικής προσέγγισης (πες το προπαγάνδας) που διαπερνούσε αντιεπιστημονικά (διότι δεν παρέθετε αποδεικτικά στοιχεία) το εν λόγω έργο όταν προσπαθούσε το έρμο να (υπο)δείξει την ασυνέχεια του ελληνικού έθνους.

Το ίδιο όμως είχε συμβεί πιο πριν (και για μια δεκαετία περίπου) με το θέμα της ασυνέχειας της ελληνικής γλώσσας. Πλήθος κείμενα υπέρ αυτής της άποψης κατέκλυζαν τότε τα κεντρικά (και καθεστωτικά) ΜΜΕ γραμμένα από εκσυγχρονιστές, νεοφιλελεύθερους κι ορισμένους αριστερούς, πολύ φίλους τέτοιων ...χρήσιμων στον λαό νεωτερισμών.
Η συζήτηση αυτή σταμάτησε όταν είχε η ταπεινότης μου την τιμή να θέσει (από τα «ΝΕΑ» τότε) το εξής απλό ερώτημα: «ποιαν ημέρα, ποιαν εβδομάδα, ποιον μήνα, ποιο έτος και ποιον αιώνα έπαψε να ομιλείται και να γράφεται η ελληνική σε κάποιο σημείο του κόσμου;».

Η ερώτηση έμεινε αναπάντητη διότι την έχει απαντήσει η Ιστορία - η ελληνική γλώσσα υπάρχει κι εξελίσσεται συνεχώς από γενέσεώς της έως σήμερα. Οπως τα κινέζικα ή άλλες αρχαίες γλώσσες που δεν πέθαναν κάποια στιγμή, αλλά συνέχισαν να εξελίσσονται και να μεταμορφώνονται αναλόγως του λαού που τις ομιλεί - και του πολιτικού του βίου.
Κι ερχόμαστε μετά το μικρό αλλά αναγκαίο αυτό ιστορικό στο προκείμενo: τη φωνητική της ελληνικής. Είναι αλήθεια, ήδη απ' την ελληνιστική εποχή, ότι για παράδειγμα το η, το ι, το υ, το ει, και το οι, δεν αντιστοιχούν σε διαφορετικούς ήχους της αρχαίας προσωδίας (που ίχνη της εντοπίζονται ακόμα σε τοπικά ιδιόλεκτα και ντοπιολαλιές), αλλά σε έναν ήχο, το ι!

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ελληνική γλώσσα (όπως η αγγλική, η γαλλική και πλήθος, μέγα πλήθος, άλλων) μπορούν να γράφονται κατά τη φωνητική τους κι όχι με την ορθογραφία που προκύπτει απ' την ετυμολογία τους.

Η μόνη γλώσσα (εξ όσων γνωρίζω) που η φωνητική της έγινε η ορθογραφία της είναι η τουρκική, όταν ο Κεμάλ την πέρασε εν μία νυκτί απ' το αραβικό αλφάβητο στο λατινικό.
Απόπειρες να γραφεί η ελληνική με το φωνητικό της σύστημα ως κανόνα της ορθογραφίας της, έγιναν κατά το παρελθόν από σκληρούς δημοτικιστές, και της ημεδαπής, και στο εξωτερικό (στην τότε ΕΣΣΔ, όταν εκδόθηκαν ακόμα κι εφημερίδες με αυτόν τον τρόπο). Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά (ή αν προτιμάτε κωμικά) για αυτό και τα ανάλογα εγχειρήματα δεν ευοδώθηκαν, έληξαν άδοξα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι στο πλαίσιο της απλοποίησης της γλώσσας δεν υπάρχουν απόψεις που εξισώνουν ας πούμε το ο(μικρόν) με το ω(μέγα), ή το Ελλάδα με το Ελάδα.
Ξεχνούν αυτοί οι ρηξικέλευθοι φίλοι μας, ότι οι περσότερες ελληνικές λέξεις φέρουν μέσα απ' το ταξίδι τους ανά τους αιώνες τη μνήμη τους κι αποδίδουν συχνά έτσι το ίδιο τους το νόημα, διδάσκουν με έναν λόγο, το είναι της έννοιας που αποτυπώνουν.

Για παράδειγμα η λέξη «φιλοσοφία» σού διδάσκει η ίδια τι σημαίνει η έννοια που αποδίδει. Το ίδιο και η λέξη «υστεροφημία». Η γραφή της ως «ιστεροφιμία» όχι μόνον θα κατέστρεφε την ετυμολογία της και συνεπώς τη μνήμη της, αλλά κυρίως αυτό που η λέξη από μόνη της διδάσκει, την έννοια δηλαδή που αποτυπώνει.
Αλλά, ακόμα και στη φωνητική της γλώσσας, ας μη βιάζονται οι καλοί μας συγγραφείς. Το ξ για παράδειγμα είναι ακόμα ηχητικώς ευδιάκριτο, προφέρουμε ξύδι κι όχι κσίδι. Το ίδιο και με το ψ - δεν χρειάζεται να 'χει κάνει ορθοφωνία κανείς για να λέει ψάρι και όχι πσάρι.
Το ίδιο και με το γκ. Υπάρχουν πολλοί που προφέρουν τον καφέ κι άλλοι τόσοι που προφέρουν το γκαφέ. Γιατί όμως
τέτοια πρεμούρα να μάθουν τα παιδάκια του δημοτικού τα φαινόμενα της φωνητικής (σιγά που τα μαθαίνουν δηλαδή) κι όχι της ορθογραφίας, της ετυμολογίας, της ευρύτερης μαγείας της γλώσσας;

Προσωπικώς -επιτρέψτε μου- δεν βλέπω και τόσο αθώες αυτές τις προσεγγίσεις. Οπως δεν ήταν αθώες ούτε στα χρόνια που μαθαίναμε εμείς γράμματα - τότε το πάνω χέρι το είχαν οι σχολαστικοί, τώρα φαίνεται να το έχουν οι αποδομιστές.
Η γλώσσα ήταν, είναι και θα είναι πάντα θέμα πολιτικής. Από τότε που ο Πεισίστρατος κατέγραψε τα Ομηρικά Επη δίνοντάς τους την εκδοχή που ενδιέφερε τη δική του εξουσία, οι πάντες γνωρίζουμε
ότι η γλώσσα είναι πολιτικό όπλο. Και του λαού που τη μιλάει, και της εξουσίας που τον κατέχει.

Γι' αυτό κι όταν ξαναφτιάξαμε κράτος μετά την Επανάσταση του 1821, η προσπάθεια να καθαρθεί η γλώσσα (καθαρεύουσα) συγκρούσθηκε με την πραγματικότητα της δημοτικής. Σύγκρουση γόνιμη, διότι έτσι εν τέλει σχηματίσθηκε η νέα ελληνική κοινή, και άγονη (εις όσα αφορούσαν την ταξική προσπάθεια της εξουσίας να μοιάσει με το αρχαιοελληνικό της πρότυπο κι ούτω πώς να αντλήσει κύρος).

Βεβαίως η σύγκρουση αυτή (γλώσσα της εξουσίας και γλώσσα του λαού) συνόδευσε τον ελληνισμό σε όλη του τη διαδρομή (στο Βυζάντιο η εξουσία έγραφε σε μιαν «αττική» που υπερέβαινε κατά πολύ την ελληνιστική κοινή της Εκκλησίας), ενώ επί Τουρκοκρατίας ο διαχωρισμός των λογίων, είτε των Φαναριωτών είτε των Διαφωτιστών, απ' τη δημοτική χαρακτηριζόταν και από αποκλίσεις και από ωσμώσεις - όμως μακρηγορήσαμε.

Η γλώσσα (όχι μόνον η ελληνική) έχει την ικανότητα να εγκολπώνεται το νέο και να απορρίπτει το ανοίκειο. Ενίοτε ακόμα και το λάθος, διά της επαναλήψεως το καθιστά σωστό. Ενίοτε! Διότι αν ο βαρβαρισμός είναι δασύτριχος, πάει καλιά του.

Αυτή η ικανότητα της γλώσσας έχει βελτιωθεί από την ομογενοποίησή της μέσω των ΜΜΕ - κυρίως των εφημερίδων, οι οποίες έχουν συμβάλει τα μάλα στη διάδοση των καλών κι ενιαίων ελληνικών, παρά τα λάθη και τις αναπόφευκτες παθογένειες.
Οι Ελληνες σήμερα μιλούν πολύ καλύτερα και πολύ περισσότεροι τη γλώσσα μας, παρά πριν 50-100 χρόνια.

Οσο για τα ιδιόλεκτα των νέων (πλην τα γκρίκλις) το ίδιο γκρίνιαζαν εναντίον τους οι παλαιότεροι, ήδη από τον πέμπτο αιώνα προ Χριστού, όταν περίλυποι οι Αθηναίοι μουρμούριζαν στην αγορά για τα ελληνικά του Αλκιβιάδη ή άλλων αστέρων της τότε χρυσής νεολαίας, που δεν είχαν σε υπόληψη τον Πίνδαρο και απήγγειλαν τον Ομηρο σαν Πειραιώτες βυρσοδέψες.

Τα παλιόπαιδα...

*Δημοσιεύθηκε την Πέμπτη , 12 Ιουλίου 2012 στο enikos.gr

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ

Στο έργο του "πολιτικά κείμενα" ο Μπ.Μπρεχτ αναφέρει, πως όταν ακούς κάποιον να σου μεταφέρει ιδέες ή νέα, πρέπει να ξέρεις ποιος είναι για να καταλάβεις, μέσα από τα λεγόμενα του, την πραγματική αλήθεια...

Στην υπηρεσία του κοινού βεβαίως - βεβαίως...

Η 'Ολγα είναι 61 ετών, η Ελλη 58. Η Ελλη ξεκίνησε από την "Αυγή", η Όλγα από τον "Ριζοσπάστη"... Η Ελλη λέγεται Ελισάβετ Τσαρλαμπά,αλλά διατηρεί το επώνυμο του πρώτου συζύγου της ως πλέον εύηχο, η Ολγα λέγεται Ολγα και κρατάει το πατρικό της. Η Ολγα έχει κάνει τρεις γάμους, η Ελλη τέσσερις. Η Ελλη προτιμάει τους μεγαλύτερους σε ηλικία άνδρες, η Ολγα τους μικρότερους.
Κοινό στοιχείο να είναι ισχυροί ή όπως λέει ο λαός "φραγκάτοι". Ενδιαμέσως των γάμων αρκετές σχέσεις με αλληλοεμπλοκές. Για παράδειγμα, ο τελευταίος μέχρι στιγμής σύζυγος της Ελλης, ο εφοπλιστής Μιχ. Γουλανδρής, ήταν σύντροφος της Ολγας. Η Ελλη από νωρίς "πλεύρισε" την κρατική τηλεόραση και ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο τότε Γενικός Διευθυντής της ΕΡΤ, Δημήτρης Κατσίμης, με τον οποίο απέκτησε τον γιό της Μάρκο. Η Ολγα άργησε πολύ να πετύχει στη μικρή οθόνη, οι ενημερωτικές εκπομπές που παρουσίαζε πήγαιναν άπατες, μέχρις ότου ανέλαβε Γενικός Διευθυντής Ειδήσεων στο MEGA, ο πρώην σύζυγός της Χρήστος Παναγιωτόπουλος, με τον οποίο έχει αντιστοίχως, ένα γιό, τον Αλέξανδρο.
Και οι δύο ήταν καστανές και έγιναν ξανθές για τις ανάγκες της τηλεθέασης. Και οι δύο έκαναν λίφτινγκ για τις ανάγκες της εικόνας τους- προφανώς δεν βλέπουν BBC. Και οι δύο φοράνε πανάκριβα ρούχα και κοσμήματα, αφιερώνουν άπειρο χρόνο σε καλλωπισμούς και εξωραϊσμούς, ζουν σε πανάκριβες συνοικίες και διατηρούν φιλικές σχέσεις με «κορυφαίους» παράγοντες της άρχουσας τάξης. Η Ελλη, φανατική του καθεστωτικού ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου, κολυμπούσε στις πισίνες της Ελούντας μαζί με την κυρία Λιάνη. Η Ολγα είχε κουμπάρα στον τελευταίο γάμο της τη Σοφία Στάϊκου, σύζυγο του Μιχάλη Σάλλα της Τράπεζας Πειραιώς και μεταξύ των λιγοστών προσκεκλημένων της ήταν το ζεύγος Βαρδή και Μαριάννας Βαρδινογιάννη.
Ο ακήρυχτος πόλεμος των δύο «κυριών της δημοσιογραφίας» κρατάει από πολύ παλιά. Από τότε που δεν υπήρχε τηλεόραση και ήταν και οι δύο συντάκτριες του πολιτικού ρεπορτάζ. Ενας διαρκής επαγγελματικός και προσωπικός ανταγωνισμός, στον οποίο συνήθως κέρδιζε η Ελλη ως πιο διεκδικητική και "τηλεοπτική". Αλλά η ρεβάνς της Ολγας ήταν οριστική με την εγκατάστασή της στο κεντρικό δελτίο του μεγαλύτερου τηλεοπτικού καναλιού, όπου κάποια στιγμή αναγκάστηκε να προσφύγει ή άστεγη τηλεοπτικά Ελλη ως ...σχολιάστρια του δελτίου! (Κάτι σαν θηλυκός Πρετεντέρης δηλαδή) Εννοείται πως η συνύπαρξη αυτή δεν κράτησε πάνω από ένα μήνα...
Η Ελλη πάντως και το ΠΑΣΟΚ πάνε χέρι-χέρι κι έτσι βρέθηκε πάλι στο κεντρικό δελτίο της Κρατικής τηλεόρασης τον Φεβρουάριο του 2011. Η Ολγα πάλι είναι πιο ουσιαστική: Πάει χέρι-χέρι όχι με τα κόμματα, αλλά με αυτούς που πραγματικά κυβερνούν. Και η δημοσιογραφική της συνείδηση δεν έχει κανένα πρόβλημα όταν παρουσιάζει εκτενή ρεπορτάζ με τις κοσμικές- φιλανθρωπικές δραστηριότητες της Μαριάννας Βαρδινογιάννη,ενώ δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της αν κάποιος καλεσμένος, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται στην πολιτική ιεραρχία, τολμήσει να ψελλίσει κάποιον επικριτικό λόγο για το MEGA.
Οι δύο κυρίες, βρίσκονται αυτή την εποχή στον πιο κοινό παρονομαστή που υπήρξαν ποτέ: Επιτελούν ρόλο στρατηγικής σημασίας στην τρομοκρατική εκστρατεία κατά του απροσδόκητου αντιπάλου του συστήματος της μιντιακής διαπλοκής- του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ανταγωνίζονται σε κάτι, είναι στη δριμύτητα επιθέσεων, παρεμβάσεων και διακοπών σε βάρος των εκπροσώπων του "αυθάδους" αυτού σχηματισμού που αιφνιδίασε το κατεστημένο της χώρας μας. Συχνά εκνευρίζονται από την ανεπάρκεια των άλλων καλεσμένων τους, των πολιτικών δηλαδή και οικειοποιούνται τον ρόλο τους, επιτιθέμενες στον εκάστοτε εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι φανερό ότι διαισθάνονται πως "οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες"...