ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Με αφορμή τους ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου αναδημοσιεύουμε μία έρευνα του δημοσιογράφου Βασίλη Γαλούπη για το Gazzetta.gr.
 
Ποια τελετή έναρξης στο Λονδίνο; Απίστευτα στοιχεία – σοκ ξυπνάνε τις πιο άσχημες μνήμες για το μεγάλο φαγοπότι στους Oλυμπιακούς Aγώνες της ντροπής το 2004.

Βλέποντας την τελετή έναρξης στο Λονδίνο, θα ήταν αδύνατο να μην γυρίσει η μνήμη οκτώ χρόνια πίσω. Στο ΟΑΚΑ τον Αύγουστο 2004, όταν ξεκινούσαν οι ολυμπιακοί αγώνες. Με μια, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετική – κι ανθρωποκεντρική – τελετή έναρξης. Ίσως την καλύτερη εικόνα που έχω να θυμάμαι από εκείνες τις δυο εβδομάδες.

Έχουν περάσει οκτώ χρόνια. Κι όσο καλοδιάθετος κι αν είναι κάποιος απέναντι σε εκείνο το πάρτι μεγαλομανίας του 2004, δύσκολα κρατάει την οργή του.

Ποιος άκουγε…

Οι λίγες φωνές που προειδοποιούσαν εγκαίρως ότι κάτι δεν πάει καλά, έμεναν ως είθισται στο περιθώριο. Και τα λεφτά έρρεαν. Θα ήταν μάλλον υπερβολή αν λέγαμε ότι μια βασική αιτία της σημερινής χρεοκοπίας της Ελλάδας ήταν οι ολυμπιακοί αγώνες. Σίγουρα, όμως, παίξανε σημαντικό ρόλο! Στην Ελλάδα, πάντως, εδώ και πολλές δεκαετίες η γενικευμένη κρίση διαρκείας δεν είχε να κάνει μόνο με λεφτά, αλλά κυρίως με λερωμένες συνειδήσεις.

Τις τελευταίες μέρες άρχισα να γυρνάω προς τα πίσω. Να ψάχνω, να βρίσκω και να συγκρίνω. Τι έγινε πριν τους ολυμπιακούς, τι μετά, τι συμβαίνει σήμερα.

Παντού βλέπει κανείς πεταμένα λεφτά, με τα ολυμπιακά έργα να σαπίζουν. Το κόστος της διοργάνωσης πήγε ο κούκος αηδόνι. Και σα να μην έφτανε αυτό, τα έργα έχουν εγκαταλειφθεί στις αράχνες τους ή είναι έτοιμα να δοθούν πια κοψοχρονιά! Με λίγα λόγια, το πάρτι έγινε θρίλερ! Και μέσα σ' αυτό το χάος, ποιός θα μας πει ποιός φταίει; Μην ξεχνάμε ότι είμαστε στην χώρα του κουκουλώματος! Ξεκινάμε, λοιπόν…



Πανηγύρια και προσδοκίες…

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1997 ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ έδινε τους αγώνες στην Ελλάδα. Σχεδόν όλοι πανηγύριζαν στην χώρα μας…

Την επόμενη μέρα (6/9/1997) διαβάζουμε στον ελληνικό Τύπο ότι η Ελλάδα γυρίζει σελίδα. Οι αριθμοί και οι προβλέψεις ζαλίζουν. Ακόμα και σε δραχμές…

• 1 τρις δραχμές θα είναι ο τζίρος της ολυμπιάδας 2004.
• 130.000 νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν.
• 2.000.000 διανυκτερεύσεις ξένων τουριστών στους ολυμπιακούς θα αποφέρουν έσοδα 42 δις δρχ.
• Στο εμπόριο και την βιομηχανία ο τζίρος θα είναι 165 δις δρχ. και στις κατασκευές 110 δις.
• Τέλος, ο κρατικός προϋπολογισμός θα έχει έσοδα 300 δις δρχ. μόνο από φόρους!


Τι πιο φυσιολογικό να πει «σωθήκαμε» ο κάθε άνθρωπος. Αμ δε!

Για παράδειγμα, οι προσδοκίες για περισσότερους τουρίστες διαψεύστηκαν παταγωδώς. Ούτε τόσοι τουρίστες ήρθαν τον μήνα των ολυμπιακών αγώνων, ούτε αρκετοί όλη την ολυμπιακή χρονιά: «Το 2004, χρονιά των Αγώνων, ήρθαν 11,7 εκατ. ξένοι τουρίστες, δηλ. 1 εκατ. ξένοι λιγότεροι σε σύγκριση με το 2003» (Ελευθεροτυπία, 13/3/2010).

Όσο για τον ελληνικό αθλητισμό, εκεί κι αν έπεσε ξεπάστρεμα. Ρόλο, φυσικά, έπαιξαν και τα σκάνδαλα ντόπινγκ που προέκυψαν από το 2004 και ύστερα, αποδεικνύοντας ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και πρωτύτερα.


Η εκτίναξη και η κοροϊδία

Το παιχνίδι συμφερόντων άρχισε να αγριεύει. Το κόστος των ολυμπιακών αγώνων έφτασε σιγά – σιγά, κι ενώ ξεκίνησε από πολύ χαμηλότερα το 1997, να είναι κάποια στιγμή τον Δεκέμβριο του 2003 (σχετική δήλωση Βενιζέλου στην βουλή) στα 4,5 δις ευρώ, κι όχι δραχμές πια.

Σιγά – σιγά, όμως, αυτό το κόστος άρχισε να ανεβαίνει κι άλλο. Και να γίνεται πια δυσθεώρητο. Συν τοις άλλοις, τα κόμματα ξεκίνησαν να παίζουν με τη νοημοσύνη του κόσμου. Την κολοκυθιά, δηλαδή!

Στις 11 Αυγούστου 2005 τα δις έχουν γίνει σαν πετσετάκια και πετάνε προς τα πάνω, λες και μιλάμε για σεντς.

Παίζανε την κολοκυθιά!

Το γράφημα που βρήκαμε και σας παρουσιάζουμε από πάνω (εφημερίδα Νέα, 11/8/2005) δείχνει τι… υπευθυνότητα έχουν τα ελληνικά κόμματα και πώς αντιμετώπισαν το θέμα των ολυμπιακών αγώνων.

Στις 19 Αυγούστου 2004 ο Πέτρος Δούκας κάνει λόγο για 7 δις ευρώ, στις 12 Νοεμβρίου 2004 οι Αλογοσκούφης – Πετραλιά μιλάνε για 8,9 δις ευρώ και στις 8 Αυγούστου 2005 πάλι η Πετραλιά κάνει λίγο για 13 δις! Απλά να υπενθυμίσω ότι σήμερα κόβονται συντάξεις για μόνο 150-200 εκ. ευρώ!

Κι όλα αυτά ενώ μέχρι το 2003 όλοι μίλαγαν για μόλις 4,5 δις! Και φυσικά οι πολιτικοί υπόσχονταν έναν φοβερό αθλητισμό, ότι τα παιδιά θα έχουν στάδια για να αθλούνται, ότι ο τουρισμός μας θα εκτοξευτεί όσο ποτέ, ότι η Αθήνα θα γίνει πόλη υπόδειγμα. Αλίμονο σε όσους τα έχαψαν τα παραμύθια ειδικά των δυο μεγαλοπιασμένων κομμάτων…

Από 3 εκ. στα 399 εκ. το ΟΑΚΑ!

Σε έκθεση του υπουργείου οικονομικών το 2005 (που αποκαλύφθηκε από την Real News στις 30/4/2011) διαβάζουμε τα εξής φρικαλέα κι ενδεικτικά:

• Ενώ τα έργα στο ΟΑΚΑ ήταν να γίνουν με 3,1 εκ. ευρώ, τελικά το κόστος τους έφτασε στα 399 εκ. ευρώ.
• Το Παναθηναϊκό Στάδιο είχε προβλεφθεί να κοστίσει 300.000 ευρώ για έργα βελτιωτικά. Η υπέρβαση δαπανών στο κόστος έφτασε στα 11,5 εκ. ευρώ! Τα ίδια γίνανε και μ’ άλλα στάδια.
• Η Real News σε εκείνο το δημοσίευμα έκανε λόγο για κόστος ολυμπιακών αγώνων στα 13,5 δις ευρώ συνολικά!

Δεκαπλάσια από τους Αυστραλούς!

Σύμφωνα με στοιχεία που κατατέθηκαν στην βουλή τον Ιούνιο του 2011 υπάρχει κι ακόμα ένα εξοργιστικό στοιχείο:

• Ο κάθε Αυστραλός έδωσε για τους αγώνες του Σίδνει το 2000 το ποσό των 75 ευρώ.
• Ο κάθε Έλληνας έδωσε τουλάχιστον 844 (!!!) ευρώ, λόγω «εξωπραγματικών υπερκοστολογήσεων έργων το 2004».

Και λέμε τουλάχιστον επειδή κανένας δεν ξέρει ακόμα και σήμερα όχι πόσο έφτασε, αλλά ούτε καν αν έκλεισε ο λογαριασμός των ολυμπιακών αγώνων 2004.


Μας τσάκισε η ασφάλεια!

Από άλλα στοιχεία που βρήκαμε προκύπτουν ακόμα πιο σοκαριστικά νούμερα για το πόσο πληρώσαμε το καθετί:

• Στην Ατλάντα το 1996, που έγινε και βομβιστικό κτύπημα κατά τη διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων, η ασφάλεια για κάθε αθλητή κόστισε 9,7 ευρώ και για κάθε θεατή 7,8 ευρώ.
• Το κόστος αυτό εκτινάχθηκε στην Αθήνα, εν μέρει λόγω των Δίδυμων Πύργων και της Μαδρίτης, σε 107,5 ευρώ για την ασφάλεια κάθε θεατή και 213 ευρώ για κάθε αθλητή! Έλεος…


Στα 30 δις ευρώ η σούμα;

Πόσο πήγε τελικά το μαλλί; Μόνο ο θεός γνωρίζει μέχρι και σήμερα.

Η Ελευθεροτυπία έγραφε στις 13/3/2010: «Εκτιμήσεις ανεβάζουν το τελικό κόστος (των ολυμπιακών αγώνων) μεταξύ των 20-30 δις ευρώ αν συμπεριληφθούν δαπάνες που δεν θα γίνονταν ποτέ ή θα περνούσαν από λιγότερο ταχύρρυθμες διαδικασίες αν δεν υπήρχε η χρονική πίεση και ο μεγαλοϊδεατισμός της Ολυμπιάδας».

Φυσικά, η αξιοποίηση των έργων ήταν της πλάκας. Όχι μόνο τα χρυσοπληρώσαμε, αλλά και τα περισσότερα πάνε στράφι, όπως φαίνεται. Ερείπια γίνονται.


Οι χλιδές στην πλάτη των κορόιδων

Η μεγαλομανία της Ψωροκώσταινας ελληνικής πλευράς, αλλά και η στοά αθανάτων της ΔΟΕ που, όπως μπορείτε να δείτε από το σχετικό απόκομμα πιο κάτω, πίεζε συνέχεια για περισσότερες χλιδές (αφού βρήκε κορόιδα να πληρώνουν), έκανε το φορτίο αβάσταχτο. Τα έργα μαραζώνουν. Κοστίζουν για συντήρηση, δίχως να αποδίδουν, ενώ κανείς δεν ξέρει τι θα απογίνουν.

Η κωμωδία αλά μίστερ Μπιν είναι ότι από το 2009 κιόλας είχε ξεκινήσει φαγωμάρα Παπανδρέου – Καραμανλή για το πόσο στράφι πάνε τα ολυμπιακά έργα! Οι πρώτες δηλώσεις Παπανδρέου όταν έγινε πρωθυπουργός ήταν: «Οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις θα δοθούν στους πολίτες». Λες κι έχει όρεξη κανένας πολίτης να παλεύει με κατσαρίδες, ποντίκια κι αράχνες μέσα στις εγκαταστάσεις.


Η πυρόσβεση σε αποθήκες, πυρκαγιές παντού!

Διαβάζουμε από την Ελευθεροτυπία στις 8/5/2009, με τίτλο «2004: Φιάσκο διαρκείας μετά τους Ολυμπιακούς».

«Αναξιοποίητα παραμένουν στην ουσία και τα ολυμπιακά ακίνητα, με πιο χαρακτηριστικό τον περιβάλλοντα χώρο στο Ολυμπιακό Στάδιο με τις παρεμβάσεις του Σ. Καλατράβα, που παραμένει κλειστό και για τις επισκέψεις τουριστών απαιτείται ειδική άδεια! Υπερσύγχρονα συστήματα ελέγχου και πυρόσβεσης, που είχαν αγοραστεί το 2004, παραμένουν σε αποθήκες και δεν αξιοποιήθηκαν για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών στην Πάρνηθα και την Πελοπόννησο!!!».


Έρημα στάδια…

Για το κλου της ιστορίας, δείτε παρακάτω φωτογραφίες τωρινές ή λίγο παλιότερες από εγκαταστάσεις που έχουν να κάνουν με τους ολυμπιακούς αγώνες. Για παράδειγμα, θα δείτε εξαιρετικές φωτογραφίες που δημοσίευσαν χθες Τα Νέα με τίτλο «Έρημα στάδια ζητούν ξεκλείδωμα». Και θα καταλάβετε πολλά…

Βλέποντας την τελετή έναρξης και στους φετινούς ολυμπιακούς αγώνες, θα μπορούσαμε – μου φαίνεται – να κλάψουμε με την ησυχία μας για όλα τα προ οκταετίας όργια που φορτώθηκαν στις πλάτες μας… Ντόπες, μπετόν, δις ευρώ να πετάνε στον αέρα!

Η Αθήνα το 2004 είναι ο χαμένος ολυμπιακός κρίκος! Μιλάμε για την απόλυτη καταστροφή!

Νέες περικοπές στα εφάπαξ του Δημοσίου

Νέες περικοπές στα εφάπαξ του Δημοσίου -αλλά και άλλων Ταμείων- εξήγγειλε ουσιαστικά ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γ. Βρούτσης, κάνοντας αναφορά σε σχετικές αναλογιστικές μελέτες που δείχνουν ελλείμματα και πρόβλημα βιωσιμότητας.
«Οι προσαρμογές των εφάπαξ αποζημιώσεων, θα γίνουν με αναλογιστικές μελέτες και δικαιοσύνη» είπε ο υπουργός. Βέβαια, αυτές οι αναλογιστικές μελέτες ουδέποτε παρουσιάστηκαν. Αποτελούν μια ακόμα πρόφαση που μεταχειρίζεται η κυβέρνηση προκειμένου να εφαρμόσει τις προειλημμένες αποφάσεις της.
Αναφέροντας το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων είπε ότι οι μελέτες δείχνουν αποκλίσεις που δεν το καθιστούν βιώσιμο, ξεκαθαρίζοντας παράλληλα ότι δεν δέχεται για τη χρηματοδότηση του Ταμείου να επιβαρυνθεί ο προϋπολογισμός ή να επιβληθούν νέοι φόροι ή επιπλέον εισφορές σε νέους εργαζομένους.
Μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες η μείωση στα εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων θα αφορά και τις αιτήσεις που εκκρεμούν, που ανέρχονται σε περίπου 55.000 και για τις οποίες δεν έχει εκδοθεί το εφάπαξ.
Για αιτία πολέμου μιλά η ΑΔΕΔΥ που τονίζει ότι στη συνάντηση ο υπουργός δήλωσε ευθέως την κυβερνητική απόφαση για νέα μείωση 23% στο ήδη ψαλιδισμένο κατά 20% εφάπαξ τους, και τον κατηγορεί ότι απέρριψε όλες τις προτάσεις της για να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα των Ταμείων των Δημοσίων Υπαλλήλων.

Η ΓΛΩΣΣΑ ΚΟΚΑΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ (ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΚΟΚΑΛΑ ΒΓΑΙΝΕΙ)...

Του ΣΤΑΘΗ*

Νέος σάλος διαπερνά κυρίως το διαδίκτυο, αλλά αποτυπώνεται και σε δημοσιεύματα των εφημερίδων περί τη γλώσσα, διότι σε βιβλίο της πεμπτοέκτης δημοτικού (εξόχως κακόγουστο από πλευράς στησίματος και εικονογράφησης, απ' όσον είδα)

τα φωνήεντα της ελληνικής περιορίζονται στα α, ε, ο, ι με την προσθήκη του ου, τα σύμφωνα δεν περιέχουν πλέον το ξ και το ψ, ενώ προστίθεται το γκ, το ντ και κάτι άλλο που αυτήν τη στιγμή μου διαφεύγει.

Ο αντίλογος στον σάλο που πάει να δημιουργηθεί εστιάζει στο ότι πρόκειται για φθόγγους, για τη φωνητική δηλαδή των ελληνικών, τον ήχο στον οποίον παραπέμπουν τα γράμματα, Αλλωστε, στο τέλος του βιβλίου οι συγγραφείς παραθέτουν τα επτά φωνήεντα και τα δεκαεπτά σύμφωνα, το σύνολο δηλαδή των 24 γραμμάτων της ελληνικής.
Είναι μια εξήγηση καλών προθέσεων, αλλά μόνον το μέλλον θα δείξει αν είναι όντως έτσι ή η αρχή νέων άγονων δεινών.
Διότι η ιστορία αυτή έχει προϊστορία -στην οποίαν θα αναφερθώ παρακάτω- και διότι -προσωπικώς, επιτρέψτε μου- δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Ούτε για τον τρόπο που αναθέτει τα βιβλία, ούτε για τη συχνότητα με την οποίαν τα... ξαναναθέτει (τζίρος να γίνεται) ούτε για τις ποιοτικές προδιαγραφές που θέτει.

Απόδειξη το περιβόητο βιβλίο Ρεπούση, το οποίον το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ενέκρινε, ποιώντας ύστερα την πάπια κατά τον υπερδιετή έντονο διάλογο που ακολούθησε, και παίρνοντας περίτρομο θέση εναντίον του, εν τέλει, μόνον όταν η Ακαδημία Αθηνών αποκαθήλωσε το εν λόγω πόνημα διακριβώνοντας 78 πραγματολογικά λάθη, πλήθος εννοιολογικών, ξηρότητα στην αφήγηση και -κυρίως- μεθοδολογική μπουρδούκλωση ανάλογη της αποδομητικής και μεταμοντερνικής προσέγγισης (πες το προπαγάνδας) που διαπερνούσε αντιεπιστημονικά (διότι δεν παρέθετε αποδεικτικά στοιχεία) το εν λόγω έργο όταν προσπαθούσε το έρμο να (υπο)δείξει την ασυνέχεια του ελληνικού έθνους.

Το ίδιο όμως είχε συμβεί πιο πριν (και για μια δεκαετία περίπου) με το θέμα της ασυνέχειας της ελληνικής γλώσσας. Πλήθος κείμενα υπέρ αυτής της άποψης κατέκλυζαν τότε τα κεντρικά (και καθεστωτικά) ΜΜΕ γραμμένα από εκσυγχρονιστές, νεοφιλελεύθερους κι ορισμένους αριστερούς, πολύ φίλους τέτοιων ...χρήσιμων στον λαό νεωτερισμών.
Η συζήτηση αυτή σταμάτησε όταν είχε η ταπεινότης μου την τιμή να θέσει (από τα «ΝΕΑ» τότε) το εξής απλό ερώτημα: «ποιαν ημέρα, ποιαν εβδομάδα, ποιον μήνα, ποιο έτος και ποιον αιώνα έπαψε να ομιλείται και να γράφεται η ελληνική σε κάποιο σημείο του κόσμου;».

Η ερώτηση έμεινε αναπάντητη διότι την έχει απαντήσει η Ιστορία - η ελληνική γλώσσα υπάρχει κι εξελίσσεται συνεχώς από γενέσεώς της έως σήμερα. Οπως τα κινέζικα ή άλλες αρχαίες γλώσσες που δεν πέθαναν κάποια στιγμή, αλλά συνέχισαν να εξελίσσονται και να μεταμορφώνονται αναλόγως του λαού που τις ομιλεί - και του πολιτικού του βίου.
Κι ερχόμαστε μετά το μικρό αλλά αναγκαίο αυτό ιστορικό στο προκείμενo: τη φωνητική της ελληνικής. Είναι αλήθεια, ήδη απ' την ελληνιστική εποχή, ότι για παράδειγμα το η, το ι, το υ, το ει, και το οι, δεν αντιστοιχούν σε διαφορετικούς ήχους της αρχαίας προσωδίας (που ίχνη της εντοπίζονται ακόμα σε τοπικά ιδιόλεκτα και ντοπιολαλιές), αλλά σε έναν ήχο, το ι!

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ελληνική γλώσσα (όπως η αγγλική, η γαλλική και πλήθος, μέγα πλήθος, άλλων) μπορούν να γράφονται κατά τη φωνητική τους κι όχι με την ορθογραφία που προκύπτει απ' την ετυμολογία τους.

Η μόνη γλώσσα (εξ όσων γνωρίζω) που η φωνητική της έγινε η ορθογραφία της είναι η τουρκική, όταν ο Κεμάλ την πέρασε εν μία νυκτί απ' το αραβικό αλφάβητο στο λατινικό.
Απόπειρες να γραφεί η ελληνική με το φωνητικό της σύστημα ως κανόνα της ορθογραφίας της, έγιναν κατά το παρελθόν από σκληρούς δημοτικιστές, και της ημεδαπής, και στο εξωτερικό (στην τότε ΕΣΣΔ, όταν εκδόθηκαν ακόμα κι εφημερίδες με αυτόν τον τρόπο). Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά (ή αν προτιμάτε κωμικά) για αυτό και τα ανάλογα εγχειρήματα δεν ευοδώθηκαν, έληξαν άδοξα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι στο πλαίσιο της απλοποίησης της γλώσσας δεν υπάρχουν απόψεις που εξισώνουν ας πούμε το ο(μικρόν) με το ω(μέγα), ή το Ελλάδα με το Ελάδα.
Ξεχνούν αυτοί οι ρηξικέλευθοι φίλοι μας, ότι οι περσότερες ελληνικές λέξεις φέρουν μέσα απ' το ταξίδι τους ανά τους αιώνες τη μνήμη τους κι αποδίδουν συχνά έτσι το ίδιο τους το νόημα, διδάσκουν με έναν λόγο, το είναι της έννοιας που αποτυπώνουν.

Για παράδειγμα η λέξη «φιλοσοφία» σού διδάσκει η ίδια τι σημαίνει η έννοια που αποδίδει. Το ίδιο και η λέξη «υστεροφημία». Η γραφή της ως «ιστεροφιμία» όχι μόνον θα κατέστρεφε την ετυμολογία της και συνεπώς τη μνήμη της, αλλά κυρίως αυτό που η λέξη από μόνη της διδάσκει, την έννοια δηλαδή που αποτυπώνει.
Αλλά, ακόμα και στη φωνητική της γλώσσας, ας μη βιάζονται οι καλοί μας συγγραφείς. Το ξ για παράδειγμα είναι ακόμα ηχητικώς ευδιάκριτο, προφέρουμε ξύδι κι όχι κσίδι. Το ίδιο και με το ψ - δεν χρειάζεται να 'χει κάνει ορθοφωνία κανείς για να λέει ψάρι και όχι πσάρι.
Το ίδιο και με το γκ. Υπάρχουν πολλοί που προφέρουν τον καφέ κι άλλοι τόσοι που προφέρουν το γκαφέ. Γιατί όμως
τέτοια πρεμούρα να μάθουν τα παιδάκια του δημοτικού τα φαινόμενα της φωνητικής (σιγά που τα μαθαίνουν δηλαδή) κι όχι της ορθογραφίας, της ετυμολογίας, της ευρύτερης μαγείας της γλώσσας;

Προσωπικώς -επιτρέψτε μου- δεν βλέπω και τόσο αθώες αυτές τις προσεγγίσεις. Οπως δεν ήταν αθώες ούτε στα χρόνια που μαθαίναμε εμείς γράμματα - τότε το πάνω χέρι το είχαν οι σχολαστικοί, τώρα φαίνεται να το έχουν οι αποδομιστές.
Η γλώσσα ήταν, είναι και θα είναι πάντα θέμα πολιτικής. Από τότε που ο Πεισίστρατος κατέγραψε τα Ομηρικά Επη δίνοντάς τους την εκδοχή που ενδιέφερε τη δική του εξουσία, οι πάντες γνωρίζουμε
ότι η γλώσσα είναι πολιτικό όπλο. Και του λαού που τη μιλάει, και της εξουσίας που τον κατέχει.

Γι' αυτό κι όταν ξαναφτιάξαμε κράτος μετά την Επανάσταση του 1821, η προσπάθεια να καθαρθεί η γλώσσα (καθαρεύουσα) συγκρούσθηκε με την πραγματικότητα της δημοτικής. Σύγκρουση γόνιμη, διότι έτσι εν τέλει σχηματίσθηκε η νέα ελληνική κοινή, και άγονη (εις όσα αφορούσαν την ταξική προσπάθεια της εξουσίας να μοιάσει με το αρχαιοελληνικό της πρότυπο κι ούτω πώς να αντλήσει κύρος).

Βεβαίως η σύγκρουση αυτή (γλώσσα της εξουσίας και γλώσσα του λαού) συνόδευσε τον ελληνισμό σε όλη του τη διαδρομή (στο Βυζάντιο η εξουσία έγραφε σε μιαν «αττική» που υπερέβαινε κατά πολύ την ελληνιστική κοινή της Εκκλησίας), ενώ επί Τουρκοκρατίας ο διαχωρισμός των λογίων, είτε των Φαναριωτών είτε των Διαφωτιστών, απ' τη δημοτική χαρακτηριζόταν και από αποκλίσεις και από ωσμώσεις - όμως μακρηγορήσαμε.

Η γλώσσα (όχι μόνον η ελληνική) έχει την ικανότητα να εγκολπώνεται το νέο και να απορρίπτει το ανοίκειο. Ενίοτε ακόμα και το λάθος, διά της επαναλήψεως το καθιστά σωστό. Ενίοτε! Διότι αν ο βαρβαρισμός είναι δασύτριχος, πάει καλιά του.

Αυτή η ικανότητα της γλώσσας έχει βελτιωθεί από την ομογενοποίησή της μέσω των ΜΜΕ - κυρίως των εφημερίδων, οι οποίες έχουν συμβάλει τα μάλα στη διάδοση των καλών κι ενιαίων ελληνικών, παρά τα λάθη και τις αναπόφευκτες παθογένειες.
Οι Ελληνες σήμερα μιλούν πολύ καλύτερα και πολύ περισσότεροι τη γλώσσα μας, παρά πριν 50-100 χρόνια.

Οσο για τα ιδιόλεκτα των νέων (πλην τα γκρίκλις) το ίδιο γκρίνιαζαν εναντίον τους οι παλαιότεροι, ήδη από τον πέμπτο αιώνα προ Χριστού, όταν περίλυποι οι Αθηναίοι μουρμούριζαν στην αγορά για τα ελληνικά του Αλκιβιάδη ή άλλων αστέρων της τότε χρυσής νεολαίας, που δεν είχαν σε υπόληψη τον Πίνδαρο και απήγγειλαν τον Ομηρο σαν Πειραιώτες βυρσοδέψες.

Τα παλιόπαιδα...

*Δημοσιεύθηκε την Πέμπτη , 12 Ιουλίου 2012 στο enikos.gr

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ

Στο έργο του "πολιτικά κείμενα" ο Μπ.Μπρεχτ αναφέρει, πως όταν ακούς κάποιον να σου μεταφέρει ιδέες ή νέα, πρέπει να ξέρεις ποιος είναι για να καταλάβεις, μέσα από τα λεγόμενα του, την πραγματική αλήθεια...

Στην υπηρεσία του κοινού βεβαίως - βεβαίως...

Η 'Ολγα είναι 61 ετών, η Ελλη 58. Η Ελλη ξεκίνησε από την "Αυγή", η Όλγα από τον "Ριζοσπάστη"... Η Ελλη λέγεται Ελισάβετ Τσαρλαμπά,αλλά διατηρεί το επώνυμο του πρώτου συζύγου της ως πλέον εύηχο, η Ολγα λέγεται Ολγα και κρατάει το πατρικό της. Η Ολγα έχει κάνει τρεις γάμους, η Ελλη τέσσερις. Η Ελλη προτιμάει τους μεγαλύτερους σε ηλικία άνδρες, η Ολγα τους μικρότερους.
Κοινό στοιχείο να είναι ισχυροί ή όπως λέει ο λαός "φραγκάτοι". Ενδιαμέσως των γάμων αρκετές σχέσεις με αλληλοεμπλοκές. Για παράδειγμα, ο τελευταίος μέχρι στιγμής σύζυγος της Ελλης, ο εφοπλιστής Μιχ. Γουλανδρής, ήταν σύντροφος της Ολγας. Η Ελλη από νωρίς "πλεύρισε" την κρατική τηλεόραση και ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο τότε Γενικός Διευθυντής της ΕΡΤ, Δημήτρης Κατσίμης, με τον οποίο απέκτησε τον γιό της Μάρκο. Η Ολγα άργησε πολύ να πετύχει στη μικρή οθόνη, οι ενημερωτικές εκπομπές που παρουσίαζε πήγαιναν άπατες, μέχρις ότου ανέλαβε Γενικός Διευθυντής Ειδήσεων στο MEGA, ο πρώην σύζυγός της Χρήστος Παναγιωτόπουλος, με τον οποίο έχει αντιστοίχως, ένα γιό, τον Αλέξανδρο.
Και οι δύο ήταν καστανές και έγιναν ξανθές για τις ανάγκες της τηλεθέασης. Και οι δύο έκαναν λίφτινγκ για τις ανάγκες της εικόνας τους- προφανώς δεν βλέπουν BBC. Και οι δύο φοράνε πανάκριβα ρούχα και κοσμήματα, αφιερώνουν άπειρο χρόνο σε καλλωπισμούς και εξωραϊσμούς, ζουν σε πανάκριβες συνοικίες και διατηρούν φιλικές σχέσεις με «κορυφαίους» παράγοντες της άρχουσας τάξης. Η Ελλη, φανατική του καθεστωτικού ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου, κολυμπούσε στις πισίνες της Ελούντας μαζί με την κυρία Λιάνη. Η Ολγα είχε κουμπάρα στον τελευταίο γάμο της τη Σοφία Στάϊκου, σύζυγο του Μιχάλη Σάλλα της Τράπεζας Πειραιώς και μεταξύ των λιγοστών προσκεκλημένων της ήταν το ζεύγος Βαρδή και Μαριάννας Βαρδινογιάννη.
Ο ακήρυχτος πόλεμος των δύο «κυριών της δημοσιογραφίας» κρατάει από πολύ παλιά. Από τότε που δεν υπήρχε τηλεόραση και ήταν και οι δύο συντάκτριες του πολιτικού ρεπορτάζ. Ενας διαρκής επαγγελματικός και προσωπικός ανταγωνισμός, στον οποίο συνήθως κέρδιζε η Ελλη ως πιο διεκδικητική και "τηλεοπτική". Αλλά η ρεβάνς της Ολγας ήταν οριστική με την εγκατάστασή της στο κεντρικό δελτίο του μεγαλύτερου τηλεοπτικού καναλιού, όπου κάποια στιγμή αναγκάστηκε να προσφύγει ή άστεγη τηλεοπτικά Ελλη ως ...σχολιάστρια του δελτίου! (Κάτι σαν θηλυκός Πρετεντέρης δηλαδή) Εννοείται πως η συνύπαρξη αυτή δεν κράτησε πάνω από ένα μήνα...
Η Ελλη πάντως και το ΠΑΣΟΚ πάνε χέρι-χέρι κι έτσι βρέθηκε πάλι στο κεντρικό δελτίο της Κρατικής τηλεόρασης τον Φεβρουάριο του 2011. Η Ολγα πάλι είναι πιο ουσιαστική: Πάει χέρι-χέρι όχι με τα κόμματα, αλλά με αυτούς που πραγματικά κυβερνούν. Και η δημοσιογραφική της συνείδηση δεν έχει κανένα πρόβλημα όταν παρουσιάζει εκτενή ρεπορτάζ με τις κοσμικές- φιλανθρωπικές δραστηριότητες της Μαριάννας Βαρδινογιάννη,ενώ δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της αν κάποιος καλεσμένος, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται στην πολιτική ιεραρχία, τολμήσει να ψελλίσει κάποιον επικριτικό λόγο για το MEGA.
Οι δύο κυρίες, βρίσκονται αυτή την εποχή στον πιο κοινό παρονομαστή που υπήρξαν ποτέ: Επιτελούν ρόλο στρατηγικής σημασίας στην τρομοκρατική εκστρατεία κατά του απροσδόκητου αντιπάλου του συστήματος της μιντιακής διαπλοκής- του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ανταγωνίζονται σε κάτι, είναι στη δριμύτητα επιθέσεων, παρεμβάσεων και διακοπών σε βάρος των εκπροσώπων του "αυθάδους" αυτού σχηματισμού που αιφνιδίασε το κατεστημένο της χώρας μας. Συχνά εκνευρίζονται από την ανεπάρκεια των άλλων καλεσμένων τους, των πολιτικών δηλαδή και οικειοποιούνται τον ρόλο τους, επιτιθέμενες στον εκάστοτε εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι φανερό ότι διαισθάνονται πως "οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες"...

  Μιας και πλησιάζουν οι εκλογές και η λάσπη εκτοξεύεται πλέον με ανεμιστήρα από τα φερέφωνα της τρόικας και των μεγαλοκαρχαριών ας θυμηθούμε κάποια σημαντικά στοιχεία:

ΜΙΣΘΟΙ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΑ. Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ

Το μότο γνωστό και πολυφορεμένο. Κάθε φορά που πρόκειται να εκταμιευτεί κάποια από τις δόσεις του δανείου της τρόικας τα ίδια και τα ίδια παίρνουν το δρόμο του εκφοβισμού. Καθώς η νομιμοποίηση του συστήματος εξουσίας έχει τρωθεί ισχυρά η πειθώ έχει αντικατασταθεί από τον εκφοβισμό. Ένα σκηνικό ψεύδους και φόβου έχει στηθεί. Ψεύδος γύρω από το μέγεθος και τις δαπάνες του δημοσίου, γύρω από τον αριθμό και το ποσοστό επί του πληθυσμού των δημοσίων υπαλλήλων, γύρω από το εργατικό κόστος, γύρω από το κοινωνικό κράτος γύρω από όλα. Όλα όσα ισχυρίζονται και προπαγανδίζουν είναι ψεύδη. ΟΛΑ. 

  Κατά τη διάρκεια των εποχών της σχετικής ευημερίας κανείς, πλην ελαχίστων γραφικών, δεν ενδιαφερόταν για τις αδικίες του συστήματος για την εκμετάλλευση του καπιταλισμού, για την πολιτική διαφθορά και τη διαπλοκή. Το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα στηριγμένο στην υπόσχεσή του για συνεχή ευημερία και υποσχόμενο ένα όλο και καλύτερο μέλλον είχε σημαντικά περιθώρια πειθούς. Καθώς όμως η εποχή της σχετικής ευημερίας απομακρύνεται ταχύτατα αποτελώντας πλέον ένα όνειρο και αντικαθίσταται από έναν εφιάλτη για τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους συνταξιούχους η πειθώ του συστήματος εξαντλείται ταχύτατα. Στη προσπάθειά του να ενισχύσει την νομιμοποίησή του στηρίζεται και πάλι στην ψυχολογία των μαζών, που αρνούμενες να δεχτούν την πραγματικότητα την εκλαμβάνουν σαν κάτι πρόσκαιρο. Σαν μια μπόρα που θα περάσει και θα βρεθούν πάλι οι εργαζόμενοι στην προηγούμενή τους κατάσταση.  

  Τα παραπάνω βέβαια βρίσκουν ένα στερεό υπόβαθρο σε προηγούμενες συνειδησιακές καταστάσεις άμετρης εγωπάθειας και άκρατου ατομικισμού. Σε ένα υπόβαθρο που, στηριγμένο σε πραγματικές κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές πραγματικότητες είχε δημιουργήσει ψευδείς συνειδήσεις. Το ψεύδος αφήνει ανοιχτή την ελπίδα πως πάλι θα ξανάρθουν οι παλιότερες εποχές. Καθώς όμως όλο και περισσότεροι κατανοούν πως η πραγματικότητα είναι πλέον τελείως διαφορετική και η δυνατότητα πειθούς όλο και μειώνεται το ψεύδος συνδυάζεται πλέον με το φόβο. Φόβο για το αύριο. Φόβο και ελπίδα. Φόβος άλογος. Φόβος μεταφυσικός. Φόβος που στηρίζεται στα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου. Αρχικά ο φόβος της πτώχευσης. Όταν αυτός δε στάθηκε ικανός να σταματήσει της λαϊκές αντιδράσεις επιστρατεύτηκε ο φόβος της εξόδου από το ευρώ. Και έπεται συνέχεια. 

 Παραπληροφόρηση, παραπλάνηση και ψεύδος συνδυάζονται αρμονικά στην προσπάθεια αποτροπής της κατανόησης των πραγματικών δεδομένων της κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας. Σε μια προσπάθεια απόκρυψης τόσο των πραγματικών δεδομένων της κρίσης όσο, και το κυριότερο, των αιτίων της. Ο καπιταλισμός και το πολιτικό σύστημά του πρέπει να παραμείνουν στην αφάνεια και στο παρασκήνιο. Στο παιχνίδι αυτό δεν έχει καμιά σημασία αν κάποια πρόσωπα υπηρέτες του συστήματος θα ριχτούν στον καιάδα. Αυτό είναι αναπόφευκτο σε εποχές κρίσης. Το μόνο που έχει σημασία είναι να διασωθεί το σύστημα. 

  Μία από τις πλέον σημαντικές συνιστώσες του σκηνικού του τρόμου που στήνεται στις τηλεοράσεις και στις καθεστωτικές, με το αζημίωτο φυσικά , εφημερίδες αφορά τους μισθούς και τις συντάξεις. Τρόμος πάνω από την Ελλάδα. Κανείς δε μπαίνει, φυσικά, στον κόπο  να αποδείξει την αλήθεια της πρότασης. Γιατί η αλήθεια καμιά σχέση δεν έχει με τον τρόμο που επιβάλλεται να καλλιεργηθεί. Ο λαός πρέπει να εμπεδώσει πως τα δάνεια παίρνονται για το καλό του. Για να πληρωθούν οι μισθοί και οι σύνταξη της γιαγιάς. Κανείς δε πρέπει να υποπτευθεί πως η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική ο τρόμος είναι η καλύτερη ασπίδα στην αναζήτηση. Ο τρόμος που καθηλώνει και αφοπλίζει. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα όπως τη δείχνουν τα στοιχεία; Στον επόμενο πίνακα βλέπουμε τα δεδομένα του κρατικού προϋπολογισμού για τα έτη 2010, 2011 και τις προβλέψεις για το 2012.

ΠΙΝΑΚΑΣ 1 

//api

Τι μας δείχνουν τα δεδομένα του πίνακα; Τα έσοδα του δημοσίου κατά το 2010 ανήλθαν στα 54 δισεκατομμύρια ευρώ περίπου. Το 2011 προέβλεπαν έσοδα 58 δισεκατομμυρίων αλλά υπολογίσετε γύρω στα 52 για να είστε μέσα. Για το 2012 προβλέπουν έσοδα γύρω στα 60 δισεκατομμύρια αλλά αν εισπράξουν γύρω στα 52 πρέπει να είναι πολύ ικανοποιημένοι. Γενικά οι προβλέψεις των πολιτικών  και των καθεστωτικών γραφειοκρατών απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα. Aλλά κι έτσι, με αυτά δηλαδή τα έσοδα, ποιο τμήμα τους κατευθύνεται σε μισθούς και συντάξεις; Σύμφωνα πάλι με τον πίνακα 1 σε μισθούς και συντάξεις το δημόσιο διέθεσε το 2010 20,3 δισεκατομμύρια , το 2011 20 δισεκατομμύρια και προβλέπει το 2012 να διαθέσει γύρω στα 19,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

  Το συμπέρασμα είναι νομίζω εύκολο.  Τα έσοδα του προϋπολογισμού είναι απολύτως επαρκή για την κάλυψη των μισθών και των συντάξεων του δημοσίου. Ας συνεχίσουμε όμως προσθέτοντας και το σύνολο των μεταβιβαστικών πληρωμών του δημοσίου προς το σύστημα υγείας τους ΟΤΑ και τα ασφαλιστικά ταμεία. Από τον πίνακα 1 μπορούμε να διαπιστώσουμε πως οι μεταβιβαστικές πληρωμές ανέρχονταν το 2010 17,5 δισεκατομμύρια ευρώ περίπου το 2011 σε 18,7 και το 2012 προβλέπεται να ανέλθουν στα 17 δισεκατομμύρια ευρώ. Το σύνολο επομένως των παραπάνω δαπανών ανέρχονταν στα 39,4 δισεκατομμύρια ευρώ το 2010, σε 40 δισεκατομμύρια και το 2012 προβλέπεται να ανέλθουν στα 37,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

  Εδώ απαιτούνται μερικές παρατηρήσεις. Τα δημόσια έσοδα ήσαν και είναι μειωμένα στην Ελλάδα εξ αιτίας κυρίως της φορολογικής ασυλίας του κεφαλαίου και της χαριστικής φορολογικής αντιμετώπισης της ανώτερης και μεσαίας μικροαστικής τάξης για λόγους που άπτονταν τις αποδοχής και στήριξης του πολιτικού συστήματος.   ( για περισσότερα δες Η ανάπτυξη σαν άλλοθι φορολογικής ασυλίας.  Οι δημόσιες δαπάνες ήσαν εξαιρετικά αυξημένες και ταυτόχρονα αυξάνονταν με μεγάλους ρυθμούς για εξοπλιστικά προγράμματα, για τις συμβάσεις παραχώρησης,  για τους ολυμπιακούς αγώνες και για φαρμακευτική δαπάνη διότι μέσω αυτών των δαπανών μεγάλο μέρος του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου περνούσε στο κεφάλαιο με ενδιάμεσο το κράτος.  Η  διαχρονική καταλήστευση των ταμείων έχει επίσης σαν αποτέλεσμα την όλο και μεγαλύτερη ενίσχυσή τους από το κράτος για να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Η άνοδος επίσης της ανεργίας λόγω των ακολουθούμενων πολιτικών έχει σαν πρόσθετο αποτέλεσμα από τη μια να μειώνονται τα έσοδά τους και από την άλλη να αυξάνονται οι δαπάνες τους. 

  Πέρα  όμως από τις παραπάνω θεμελιακές και με διαχρονική δράση αιτίες η βαθειά οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 έχει σαν αποτέλεσμα την όλο και μεγαλύτερη μείωση των δημοσίων εσόδων κάτι που εντείνεται με τις ακολουθούμενες κυβερνητικές πολιτικές. Παρ’ όλες όμως τις παραπάνω συνθήκες τα έσοδα του κρατικού ταμείου επαρκούσαν και επαρκούν για την κάλυψη των μισθών των συντάξεων και των μεταβιβαστικών πληρωμών σχεδόν στο σύνολό τους. Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε το ποσοστό των εσόδων του κράτους που κάλυπταν οι παραπάνω δαπάνες.

Διάγραμμα 1

ΠΗΓΗ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΡΕΜΕΤΗΣ. ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΦΗΡΜΟΣΜΕΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ, ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

 

Στο διάγραμμα που ακολουθεί βλέπουμε τη σύνθεση των δαπανών του προϋπολογισμού του 2011.

Διάγραμμα 2

  Και πάλι διαπιστώνουμε πως οι δαπάνες οι  μισθοί οι συντάξεις και μεταβιβαστικές πληρωμές αποτελούν το 33,2% των δαπανών του δημοσίου. Τι άλλο όμως βλέπουμε; Πως το ποσοστό του προϋπολογισμού που κατευθύνεται στην εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους ανέρχεται στο 54%. Κάπου εδώ επομένως κρύβεται η πραγματικότητα για τα όσα συμβαίνουν  Αν δηλαδή έχουν έτσι τα πράγματα τότε για πιο λόγο παίρνονται τα δάνεια από ΔΝΤ, Ε.Ε και ΕΚΤ και που κατευθύνονται; Ας δούμε στον επόμενο πίνακα ποια είναι τα ποσά αυτών των δανείων και οι ημερομηνίες εκταμίευσής τους.

  ΠΙΝΑΚΑΣ 2

 Στον επόμενο πίνακα βλέπουμε τα ποσά των δανείων της τρόικας ανά έτος εκταμίευσης και την αξία των ομολόγων που λήγουν κατά τα ίδια έτη.

ΠΙΝΑΚΑΣ 3

ΛΗΞΗ ΟΜΟΛΟΓΩΝ ΑΠΟ 01.05.2010 ΕΩΣ ΚΑΙ 31.12.2013 ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΚΤΑΜΙΕΥΣΗΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΡΙΞΗΣ  (ΠΟΣΑ ΣΕ ΔΙΣΕΚ. €)

ΈΤΟΣ	ΛΗΞΕΙΣ ΟΜΟΛΟΓΩΝ	ΔΑΝΕΙΑ ΕΕ, ΕΚΤ & ΔΝΤ
2010	15,80	38,00
2011	31,30	40,00
2012	31,70	24,00
2013	24,90	8,00
ΣΥΝΟΛΟ	103,70	110,00

ΠΗΓΗ: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ (ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ)

   Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε την αξία των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου σε συνάρτηση με το χρόνο λήξης τους.

Διάγραμμα 2

  Το σύνολο των χρημάτων που το ελληνικό δημόσιο διέθεσε για την αποπληρωμή των δανείων του στο διεθνές και εγχώριο κερδοσκοπικό κεφάλαιο από το 1992 ως το 2011 φαίνονται στον πίνακα που ακολουθεί. Εκεί βλέπουμε πως μια σειρά από δαπάνες πρέπει να προστεθούν για να ικανοποιηθούν τα τοκογλυφικά  παρασιτικά κεφάλαια. Στα παρακάτω ποσά δεν περιλαμβάνονται τα έντοκα γραμμάτια και οι βραχυπρόθεσμοι τίτλοι.  

ΠΙΝΑΚΑΣ 4

  Από τον παραπάνω πίνακα βλέπουμε πως το σύνολο επομένως του απαιτούμενου ποσού για την κάλυψη των δανειακών αναγκών του ελληνικού δημοσίου για τα έτη 2010 και 2011 ανήρχοντο στο ποσό των 78,227 δισεκατομμυρίων ευρώ. Το ποσό που εκταμιεύτηκε από την τρόικα κατά τα δύο αυτά έτη ανήλθε στα 78 δισεκατομμύρια ευρώ (πίνακας 3). Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε την κατανομή των δανείων της τρόικας για τα έτη 2010 και 2011.

Διάγραμμα 3

 Τι μας δείχνουν επομένως οι αριθμοί; Κάτι απλό μάλλον. Τα δάνεια της τρόικας δίνονται για να καλύψουν τις υποχρεώσεις του δημοσίου προς του δανειστές. Εκείνο που κάνουν δηλαδή είναι να αγοράζουν το χρέος από τους ιδιώτες ομολογιούχους και να το μεταφέρουν στην ΕΚΤ. και στους εθνικούς προϋπολογισμούς μετατρέποντάς το σε δημόσιο χρέος. Πρώτο και μοναδικό μέλημα του παραπάνω μηχανισμού είναι η πάση θυσία εξασφάλιση του συμφέροντος του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου.  Αφού έχουν όμως έτσι τα πράγματα και αφού οι ανάγκες εξυπηρέτησης του χρέους του δημοσίου καλύπτονται με τα δάνεια της τρόικας τότε προς τι η μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι απολύσεις στο δημόσιο και η ανελέητη φοροεπιδρομή στα λαϊκά στρώματα που έχουν στο στόχαστρό τους πλέον και τις πενιχρές καταθέσεις τους κυρίως; Ας δούμε το επόμενο διάγραμμα πριν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε.

Διάγραμμα 4

ΠΗΓΗ:ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ
2012-2015

   Τι μας δείχνει το διάγραμμα που ετοίμασε το υπουργείο; Μια απλή αλήθεια. Οι δαπάνες για τόκους εκτοξεύονται σε απίστευτα ποσά από το 2010 και μετά. Αν η αναχρηματοδότηση των ομολόγων που λήγουν είναι μια υπόθεση που μπορεί να καλυφθεί με τα δάνεια της τρόικας και τη μετατροπή του ιδιωτικού χρέους σε δημόσιο η εκτόξευση των τόκων μπορεί να καλυφθεί μόνο με τη μεταφορά όλο και μεγαλύτερων ποσοστών των εσόδων του κράτους στο τοκογλυφικό κεφάλαιο και ιδιαίτερα σε αυτό των τραπεζών. Στο διάγραμμα βλέπουμε ουσιαστικά την αλήθεια της ακολουθούμενης πολιτικής. Η προγραμματισμένες  μειώσεις  των μισθών, των συντάξεων και των κοινωνικών παροχών δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες για την εξυπηρέτηση των δανείων. Καθώς οι τόκοι είναι αδύνατο να πληρώνονται, με δεδομένη μάλιστα τη βαθειά ύφεση η οποία και όλο θα βαθαίνει, η επίθεση στους μισθούς, στο κοινωνικό κράτος και  στις αποταμιεύσεις θα συνεχίζεται αμείωτη μέχρι την τελική οικονομική, κοινωνική αλλά και πολιτική εξουθένωση των εργαζόμενων, των ανέργων των συνταξιούχων και των τμημάτων της πρώην κατώτερης και μεσαίας μικροαστικής τάξης.   

  Το μεγάλο ψέμα είναι επομένως πως τα δάνεια δίνονται για να πληρωθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και οι κοινωνικές παροχές. Η μεγάλη αλήθεια, που επιμελώς αποκρύπτεται, είναι πως οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις, οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, οι απόλυτη διάλυση του όποιου κοινωνικού κράτους υπήρχε στην Ελλάδα και η απίθανη φοροεπιδρομή στα λαϊκά στρώματα γίνεται για να πληρωθούν τα δάνεια. Πρώτιστο και μοναδικό μέλημα των κυβερνώντων και των διεθνών πατρώνων τους είναι το συμφέρον του διεθνούς κεφαλαίου. Θα δώσουν τα πάντα προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά του.

   Στόχος αδιαπραγμάτευτος του κεφαλαίου είναι η απόλυτη εξουσία του επί της εργασίας με την πλήρη καθυπόταξή αυτής στο δρόμο για τον ολοκληρωμένο και ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Υπάρχουν αρκετά δεδομένα που με πείθουν πως το κεφάλαιο, έχοντας μπει στην παρασιτική του φάση και αποκτώντας ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από τη δεκαετία του 1980 και μετά, τείνει ισχυρά προς μια κατάσταση ανάλογη  αυτής του 18^ου και 19^ου αιώνα με την υπαγωγή των λαών απευθείας υπό τη διακυβέρνηση του και ιδιαίτερα υπό τη διακυβέρνηση των χρηματοπιστωτικών εταιρειών. Μια κατάσταση δηλαδή αντίστοιχη αυτής που επικράτησε με την υπαγωγή χωρών και λαών υπό την άμεση διακυβέρνηση των Εταιρειών των Ανατολικών Ινδιών ή των αντίστοιχων για την Αφρική και των χωρών της νοτιοανατολικής Ασίας.

   Εξάλλου συχνά μιλούν για μια «παγκόσμια διακυβέρνηση». Τι ακριβώς εννοούν όσοι την επικαλούνται; Ήδη, μέσω του ΔΝΤ, το διεθνές κεφάλαιο έχει υπό τον έλεγχό του, και ουσιαστικά υπό την εξουσία του, πάνω από 70 χώρες στον κόσμο. Ίσως η Ελλάδα να είναι ο πρώτος στόχος επέκτασης αυτού του ελέγχου σε αναπτυγμένη χώρα και γι αυτό επενδύουν και τόσα σε αυτή την προσπάθεια έχοντας ήδη καταχτήσει την κυβερνητική εξουσία σε αυτή.  Ίσως εννοούν αυτό. Ίσως το ζητούμενο επομένως σήμερα δεν είναι η δημιουργία αποικιών των εθνικών αστικών τάξεων, όπως κατά το τέλος του 19^ου αιώνα, ούτε η υποχρεωτική στρατιωτική κυριαρχία αλλά η δημιουργία ενός παγκόσμιου συστήματος διακυβέρνησης υπό το διεθνές κεφάλαιο στο οποίο βέβαια το κεφάλαιο των πιο ισχυρών καπιταλιστικών χωρών θα έχει τον πρώτο λόγο.  

 Το αν θα πετύχει το στόχο του εξαρτάται από τη δράση και τον αγώνα των δυνάμεων της εργασίας κυρίως. Από το αν θα ξεπεράσουν τις αυταπάτες τους, το φόβο και την ελπίδα και από τον αν θα κατανοήσουν πως ο αγώνας είναι πλέον ζωής και θανάτου, αγώνας εξουσίας. Από το αν θα ξεπεράσουν το φόβο που προκαλεί το να πάρουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι  τη μοίρα τους στα χέρια τους. Το να καθορίσουν οι ίδιοι πως θέλουν να ζήσουν. Από το αν θα ξεπεράσουν την ελπίδα πως οι άλλοι θα αποφασίζουν για αυτούς και τη ζωή τους για το δικό τους καλό και τη δική τους ευημερία.  Όσοι πιστεύουν, και είναι δυστυχώς πολλοί, πως θα διασωθούν ατομικά καθιστάμενοι ανδράποδα και προσκυνώντας τους προσκυνημένους πλανώνται πλάνην οικτράν. Όσοι πιστεύουν πως κλαψουρίζοντας θα τους λυπηθούν αγνοούν τον αντίπαλο και τα χαρακτηριστικά του.  Οι σφουγγοκωλάριοι και οι οσφυοκάμπτες θα πέσουν πρώτοι και ταπεινωμένοι στο βωμό του κεφαλαίου που αδυσώπητο βαδίζει το δρόμο του πεπρωμένου του.  Όσοι «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα προσμένουν, ίσως, κάποιο θαύμα» θα διαψευστούν παταγωδώς.

  Όσο νωρίτερα εγκαταλείψουν το ατομικό τους λαγούμι και βγάλουν το κεφάλι τους από την άμμο αντιμετωπίζοντας κατά πρόσωπο την επερχόμενη καταστροφή τόσο αυξάνουν τις πιθανότητες να διασώσουν όσα περισσότερα είναι δυνατό να διασωθούν.  Μόνο το πέρασμα της εξουσίας στις δυνάμεις της εργασίας είναι ικανή πλέον να σταματήσει την επίθεση στην εργασία και τα δικαιώματά της καθώς το κεφάλαιο έχοντας περάσει πλέον στην παρασιτική φάση του τραβάει τις κοινωνίες στην χρόνια και γενικευμένη κρίση και στο χάος.

Εκπαίδευση και Λατινική Αμερική. Αργεντινή - H εκπαίδευση και το μυστικό

Εκπαίδευση και Λατινική Αμερική. Αργεντινή - H εκπαίδευση και το μυστικό

(Επιμέλεια αφιερώματος-Μεταφράσεις: Βασίλης Αλεξίου, Γεωργία Μυλωνάκη)

του Eduardo Rosenzvaig

(O Eduardo Rosenzvaig, Αργεντινός συγγραφέας βραβευμένος με το κουβανέζικο βραβείο Casa de las Americas, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Tουκουμάν, είναι μια από τις πιο γνωστές φιγούρες της μαχόμενης, μαζί με τους “αποκάτω”, λατινοαμερικάνικης διανόησης. Στο μικρό αυτό κείμενο, που έγραψε για τα “αντιτετράδια”, περιγράφει, με εκείνη τη χαρακτηριστική για τη λογοτεχνική γραφή ελλειπτικότητα, πλευρές της διαδικασίας με την οποία, στη δεκαετία του 90, ο οδοστρωτήρας της νεοφιλελεύθερης πολιτικής σάρωσε στην Αργεντινή τη δημόσια εκπαίδευση και τα ζωντανά υποκείμενά της.  B.A.)

Πρόσφατα κυκλοφόρησε στην Αργεντινή ένα βιβλίο με τον τίτλο «Tο μυστικό» του δημοσιογράφου Horacio Verbitsky, που διηγείται πώς στη διάρκεια των σκοτεινών χρόνων της στρατιωτικής δικτατορίας η Καθολική Εκκλησία πούλησε στο Πολεμικό Ναυτικό ένα νησί στο Δέλτα του Pίο ντε λα Πλάτα, που λέγονταν El secreto [Το μυστικό], για να γίνει εκεί στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Mυστικό για πολλά χρόνια, εμφανίστηκε σαν αστραπή αυτές τις μέρες στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, ακριβώς όταν άρχιζαν τα σχολικά μαθήματα. Και συνδέεται άμεσα με ένα άλλο μυστικό, που θα πρέπει επίσης να αποκαλύψουμε, για το ρόλο της Εκκλησίας ως σημαιοφόρου του εκπαιδευτικού νεοφιλελευθερισμού σε μεγάλο μέρος του εσωτερικού της χώρας.

H Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες έχει μια αίθουσα τελετών επενδυμένη με ξύλο από κέδρο και με ελαιογραφίες. Μπαίνει κανείς σ’ αυτήν από μια τεράστια σκάλα που μοιάζει με είσοδο σε μαυσωλείο ή σε φασιστικό παλάτι. Εκεί έτυχε να συζητάμε το 1993 στο Συνέδριο των Εκπαιδευτικών της Αργεντινής (CTERA), τον ομοσπονδιακό Νόμο για την εκπαίδευση, που η κοινωνία δεν είχε συζητήσει, γιατί γι’ αυτό υπήρχαν οι “ειδικοί”, πολλοί απ’ τους οποίους είχαν έρθει από την εξορία και είχαν ενσωματωθεί στην αντιπροσωπευτική “πρωτοπορία” της κυβέρνησης Mένεμ στον τομέα της εκπαίδευσης. Tο σχέδιο νόμου δε συζητήθηκε, επιμένω, καθόλου, αλλά “ποτίστηκε” με πολύ χρήμα από δάνεια της Παγκόσμιας Τράπεζας, για να επιμορφωθούν οι διδάσκοντες στα καινούρια εκπαιδευτικά περιεχόμενα που απαιτούσε η εποχή, ο κόσμος και η παγκοσμιοποίηση. Οι διδάσκοντες “έπαιρναν λεφτά” για να μελετήσουν τα νέα περιεχόμενα. Αυτό ήταν εξαιρετικό. Τόσο πολλή βροχή πέφτοντας στο στόμα θα πρασίνιζε οποιοδήποτε καλοκαίρι.

Θυμάμαι πως η ομοσπονδιακή πρόεδρος του συνδικάτου, μου επέτρεψε να κλείσω το συνέδριο με μια ιδέα που παρουσίασα εκεί. Είπα λοιπόν, ότι από τότε που ήμουν μικρός, έβλεπα σε γκρίζα ντοκυμαντέρ και έγχρωμες ταινίες να κατεβάζουν τους Εβραίους από τα τρένα, από φορτηγά βαγόνια κατά χιλιάδες. Oι κρατούμενοι κατέβαιναν κρατώντας στα χέρια τους ένα βαλιτσάκι και έτσι έμπαιναν στα στρατόπεδα εξόντωσης. Yπήρχαν λιγοστοί Γερμανοί με μυδράλια και σκυλιά, έτσι που εγώ σκεφτόμουν, πως αν ξεσηκώνονταν οι αιχμάλωτοι, θα σκοτώνονταν οι μισοί και οι άλλοι μισοί θα σώζονταν. Aλλά δεν ξεσηκώνονταν. Tην ίδια ερώτηση την έκανα όλη μου την παιδική ηλικία: γιατί δεν ξεσηκώνονταν; Αναρωτιόμουν στην εφηβεία μου, στη νιότη μου και ακόμη ώριμος συνέχιζα να αναρωτιέμαι. “Γιατί δεν ξεσηκώνονταν;” Ακριβώς αυτή τη χρονιά του 1993, όταν η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση μόλις είχε ψηφίσει το Nόμο για την εκπαίδευση, φτιαγμένο από τους “ειδικούς” (στην πλειονότητά τους πρώην αριστεροί) ως την πανάκεια της ενσωμάτωσης στα περιεχόμενα της μετανεωτερικότητας, βρήκα την απάντηση. Δεν ξεσηκώνονταν για εκείνο το βαλιτσάκι.

Όταν τους συλλάμβαναν, τους επέτρεπαν να πάρουν μαζί τους σε ένα βαλιτσάκι τα πιο πολύτιμα και χρήσιμα πράγματα. Όμως υπήρχε ένα όριο. Όχι παραπάνω από τριάντα κιλά. Oι άνθρωποι λέγανε: «Aφού μου επιτρέπουν να πάρω μαζί μου αυτό που πιο πολύ επιθυμώ, δεν θα με σκοτώσουν». Οι άνθρωποι νόμιζαν πως το σωσίβιο, η εγγύηση ότι οι ζωές τους θα γίνονταν σεβαστές, βρίσκονταν στο βαλιτσάκι. Κράταγαν σφιχτά στα χέρια τους το βαλιτσάκι και έμπαιναν σίγουροι στα στρατόπεδα.

O Νόμος της εκπαίδευσης του νεοφιλελευθερισμού ήταν το βαλιτσάκι. Αν υπάρχουν τόσοι ειδικοί και τόσα νέα περιεχόμενα και τόσα μαθήματα επιμόρφωσης και τόσο χρήμα να γυροφέρνει δε θα μας σκοτώσουν, σκέφτονταν πολλοί. H εκπαίδευση θα σωθεί. O Νόμος ήταν το βαλιτσάκι. Και ένα μεγάλο μέρος της εκπαιδευτικής κοινότητας μπήκε στα στρατόπεδα εξόντωσης.

Το κλειδί του Νόμου ήταν απλό. Αποδιαρθρώνεται η εθνική εκπαίδευση, μέσα από μια επίκληση στο δικαίωμα των μερών και στην υποτιθέμενη αυτονομία τους. H εκπαίδευση πέρασε στις επαρχίες. Οι επαρχίες έπρεπε να τα αναλάβουν όλα. Αλλά το χρήμα που έπρεπε να έρθει στις επαρχίες, πήγε να πληρώσει το εξωτερικό χρέος, χρέος που ένα μέρος του είχε να κάνει με τις πιστώσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας που είχαν χρησιμοποιηθεί για να διαφημιστεί, προπαγανδιστεί και να προετοιμαστεί ο Νόμος. Οι επαρχίες έμειναν χωρίς χρήμα και οι νεοφιλελεύθεροι κυβερνήτες το πρώτο που έκαναν, όταν βρήκαν τα φέουδά τους χωρίς αρκετό χρήμα, ήταν να κόψουν την πιο λεπτή κλωστή, τη δημόσια εκπαίδευση και υγεία. Εξαφανίστηκαν σχολεία κατά χιλιάδες. Στην πραγματικότητα έμειναν εκεί, αλλά άρχισαν να καταρρέουν χωρίς αίθουσες, τουαλέτες, εκπαιδευτικό υλικό, θρανία. Στην επαρχία μου, στο Tουκουμάν, λειτουργεί ένα σχολείο με μία μόνο αίθουσα, τρεις δασκάλους και εκατόν πενήντα παιδιά. Οι τρεις τάξεις κάνουν τα μαθήματά τους ταυτόχρονα στην ίδια αίθουσα.
H Καθολική Εκκλησία συνέβαλε ενθουσιασμένη στη διαμόρφωση αυτού του νόμου, γιατί με την κατάρρευση των δημόσιων σχολείων κάλεσε με κωδωνοκρουσίες τους γονείς να μεταφέρουν τα παιδιά τους στα δικά της και σε άλλα ιδιωτικά που, εκτός των άλλων, εισπράττουν επιδοτήσεις από το κράτος. Πολλοί πολιτικοί που προπαγάνδιζαν αυτό το εκπαιδευτικό μοντέλο μεταμορφώθηκαν σε εκπαιδευτικούς επιχειρηματίες. O νόμος άφησε αρκετές επαρχίες με τρία εκπαιδευτικά συστήματα και ολόκληρη τη χώρα με πάνω από σαράντα. Ήταν προφανές, πως ένα τρομοκρατικό πρότυπο ανισότητας δε θα νομοθετούσε μια εξισωτική εκπαίδευση. Ήταν, σε σύνθεση, μια αποκέντρωση της λεηλασίας των εκπαιδευτικών κονδυλίων. Με τα λεφτά της εκπαίδευσης πληρώθηκαν στις επαρχίες ολόκληρες πολιτικές καμπάνιες και καριέρες και ακόμη μέχρι σήμερα κατατίθενται χρήματα σε ελβετικούς λογαριασμούς.

Υπήρχαν περιοχές που το δημόσιο σχολείο εξαφανίστηκε σε τέτοιο βαθμό που ο αναλφαβητισμός έφτασε τους δείκτες του 1900. Στη θέση του δημόσιου σχολείου εμφανίσθηκαν επιχειρήσεις για να εκπαιδεύσουν «πελάτες» ή επιδοτούμενες για τις επιχειρήσεις θέσεις -αλλά όχι πια δωρεάν όπως άλλοτε- όχι, πρέπει κανείς να πληρώσει. Έτσι που τα παιδιά που δεν είχαν τίποτε, έχουν τώρα ιδιωτικά σχολεία. O αναλφαβητισμός αγγίζει ­χαχανίζοντας­ τον ουρανό με τα χέρια του.

Το σύγχρονο κράτος-shopping δούλεψε στη διαφύλαξη του μυστικού. Γι’ αυτό έλεγε ο Isauro Arancibia ­δάσκαλος δολοφονημένος το 1976, ο πρώτος που δολοφονήθηκε από τη δικτατορία, όταν αυτή άρχισε να εξασκεί αυτή την “οικονομική” πρακτική­ ότι πρέπει να προστατεύσουμε το δημόσιο, επέμενε, σχολείο του κράτους.
Για ένα σχολείο που θα απολαμβάνει τη δημόσια αναγνώριση, που θα καταξιώνει και θα εκπληρώνει τη λειτουργία του να εκπαιδεύει και να μορφώνει κοινωνικά, θα πρέπει να αποκαλύψουμε το μυστικό.

Για ένα σχολείο πρωταγωνιστή, που θα χωράει όλα τα παιδιά, στο οποίο θα κυριαρχούν οι έννοιες της δικαιοσύνης, θα καταξιώνει τις προσπάθειες και θα ακυρώνει την ανισότητα, που θα αυτορυθμίζεται και θα μπορεί να εξασκεί το δικαίωμά του να κυβερνηθεί, πρέπει να ξεριζώσουμε το μυστικό από τις ρίζες του.
Kαι μαζί του το άλλο μεγάλο μυστικό: ένα στομάχι άδειο σαν ροζιασμένο χαρτόνι, σε παιδιά που πάνε κατά χιλιάδες στα σχολεία, εντελώς απόντα από μια εποχή που διατυμπανίζει, με προκλητικό και αυθάδη τρόπο, την αφθονία της.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση και παρά τις δυσκολίες, τη δυσφήμηση και την αποσιώπηση, οι αντιστάσεις σε ολόκληρη τη χώρα πυκνώνουν βάζοντας στόχο να κάνουν το “2005” την τελευταία χρονιά ισχύος του νόμου.

Υπάρχει ένα σχολείο στην Goya, στην επαρχία του Corrientes, που έχει δυο ορόφους και οι μαθητές του ένα υπόγειο από στερήσεις. Πάνω από όλα την πιο σημαντική, αυτή των πράσινων από την πείνα δοντιών.
Πριν λίγο εγκαινίασαν σ’ αυτό το σχολείο, τη δωρεάν “κούπα γάλα”. H Διευθύντρια, μου λέει, πως όταν έρχεται το “διάλειμμα με το γάλα”, τα παιδιά κατεβαίνουν με οχλοβοή, με πάθος, κουτρουβαλιαστά, χοροπηδώντας σαν νερό σε μύλο, κατεβαίνουν πηγαίνοντας, κατεβαίνουν με το στόμα, σαν σε καταρράκτη, κατεβαίνουν τόσο που το σχολείο δονείται σαν ένα τύμπανο. «Αυτός είναι ο ήχος της πείνας», μου εξηγεί η Διευθύντρια, αφήνοντας τη λέξη “τρόμο” για αργότερα...

http://www.antitetradia.gr/site/newmagaz.php?mid=1&tid=3